WEBVTT

1
00:00:02.000 --> 00:00:03.012
888

2
00:00:03.017 --> 00:00:07.005
Twee sprekers vertellen hun persoonlijk verhaal.

3
00:00:07.010 --> 00:00:09.005
Mijn naam is Victor Staudt.

4
00:00:09.010 --> 00:00:13.001
Op 12 november 1999 ben ik voor een trein gesprongen.

5
00:00:13.006 --> 00:00:16.024
Gebeurtenissen die hun leven ingrijpend veranderden.

6
00:00:17.004 --> 00:00:21.021
Oke. Ik ga dood en het is over. God zij dank, het is voorbij.

7
00:00:22.001 --> 00:00:26.017
Geen dag zonder dat ik besef hoe bijzonder het is dat ik nog leef.

8
00:00:26.022 --> 00:00:29.021
Moed, doorzetten en vooral nooit opgeven.

9
00:00:30.001 --> 00:00:34.018
Elke dag werden we wakker met hoop. Zouden er nu donorlongen zijn?

10
00:00:34.023 --> 00:00:39.013
Iedereen wil weten hoe het was in die laatste minuut, laatste seconde.

11
00:00:39.018 --> 00:00:43.007
Samen de kracht vinden om te blijven vechten voor het leven.

12
00:00:43.012 --> 00:00:47.019
En ik leefde weer. Dankzij mijn donor heb ik weer een toekomst.

13
00:00:47.024 --> 00:00:50.022
Inspirerende verhalen door bijzondere mensen.

14
00:00:51.002 --> 00:00:54.008
Misschien kijkt er iemand die zich hier in herkent.

15
00:00:54.013 --> 00:00:56.019
Dit is Recht uit het hart.

16
00:01:01.009 --> 00:01:02.021
APPLAUS

17
00:01:14.022 --> 00:01:19.006
Het leven betekent alles voor me. Ik kreeg echt een tweede kans.

18
00:01:19.011 --> 00:01:22.006
Ik ben opnieuw geboren. Zo voelt het ook.

19
00:01:22.011 --> 00:01:25.022
Ik ging al bewust om met mijn leven en met mijn tijd.

20
00:01:26.002 --> 00:01:31.011
Ik wist dat ik niet oud zou worden. Nu heb ik wat tijd erbij gekregen.

21
00:01:31.016 --> 00:01:34.012
Dat voelt elke dag als een cadeautje.

22
00:01:34.017 --> 00:01:39.014
Elk moment dat ik meemaak sta ik erbij stil...

23
00:01:39.019 --> 00:01:41.020
dat het in geschonken tijd is.

24
00:01:42.000 --> 00:01:46.007
En daardoor geniet ik nu nog intenser.

25
00:01:46.012 --> 00:01:49.017
Van Jan, van de liefde, van de mensen om me heen.

26
00:01:49.022 --> 00:01:52.004
Van alle mooie dingen die er zijn.

27
00:01:52.009 --> 00:01:57.014
Gewoon zo genieten dat je het soms wel uit kan schreeuwen van geluk.

28
00:02:01.003 --> 00:02:05.016
Op mijn 19e werd ik smoorverliefd op een blonde jongen met blauwe ogen.

29
00:02:05.021 --> 00:02:07.008
Zijn naam was Ron.

30
00:02:07.013 --> 00:02:09.022
Het bleek dat hij mij ook wel zag zitten.

31
00:02:10.002 --> 00:02:14.014
Zoenen en klaar, zou je denken. Maar toch was ik eerst terughoudend.

32
00:02:14.019 --> 00:02:18.021
Ron was namelijk ongeneeslijk ziek. Hij had taaislijmziekte.

33
00:02:19.001 --> 00:02:23.000
Dat verwoest met name je longen en je wordt er niet oud mee.

34
00:02:23.005 --> 00:02:24.017
Ook ik heb die ziekte.

35
00:02:24.022 --> 00:02:29.022
En om met zijn tweeen tegen elkaar op te gaan hoesten, leek me niks.

36
00:02:30.002 --> 00:02:33.016
Ik hield afstand. Althans, dat probeerde ik.

37
00:02:33.021 --> 00:02:37.000
Maar de liefde is een raar fenomeen.

38
00:02:37.005 --> 00:02:41.014
Het neemt je te pakken, kruipt in je lijf, kriebelt in je buik...

39
00:02:41.019 --> 00:02:43.014
en zet zich vast in je hart.

40
00:02:43.019 --> 00:02:49.017
De ratio opzij duwend tot alleen die vlinders nog over blijven.

41
00:02:49.022 --> 00:02:54.003
Ook ik kon geen weerstand bieden. Ron was te leuk om te laten gaan.

42
00:02:54.008 --> 00:02:55.023
We kregen verkering.

43
00:02:56.003 --> 00:02:57.017
We genoten van elkaar.

44
00:02:57.022 --> 00:03:00.023
Van het leven. Van ons knusse huis.

45
00:03:01.003 --> 00:03:03.020
Van al het moois om ons heen.

46
00:03:04.000 --> 00:03:09.023
Weggeduwd naar de achtergrond bleef het besef van die sluipmoordenaar die eens zou toeslaan.

47
00:03:10.003 --> 00:03:13.013
Ik voelde altijd al dat Ron eerder zou sterven dan ik.

48
00:03:13.018 --> 00:03:18.019
Dat er een dag zou komen waarop ik mijn maatje, mijn alles kwijt zou raken.

49
00:03:18.024 --> 00:03:22.012
Ik probeerde dat gevoel te negeren. Te bagatelliseren.

50
00:03:22.017 --> 00:03:27.001
Maar vrouwelijke intuitie klopt altijd.

51
00:03:28.013 --> 00:03:33.022
Ongeveer een maand voor we ons tienjarig samenzijn zouden vieren sloeg het noodlot toe.

52
00:03:34.002 --> 00:03:36.003
De griep sloeg op onze longen.

53
00:03:36.008 --> 00:03:40.022
Ik werd als eerste doodziek en een paar uur later Ron.

54
00:03:41.002 --> 00:03:44.008
Onze longen liepen in een paar uur tijd vol met slijm.

55
00:03:44.013 --> 00:03:46.012
Hij kon amper nog ademhalen.

56
00:03:46.017 --> 00:03:51.020
Midden in de nacht brachten zijn ouders hem met spoed naar het ziekenhuis.

57
00:03:52.000 --> 00:03:54.024
Ik was met hoge koorts niet in staat mee te gaan.

58
00:03:55.004 --> 00:04:00.003
Mijn hart brak toen ik hem met zuurstoftank naar de auto zag strompelen.

59
00:04:00.008 --> 00:04:03.001
Amper in staat om op zijn benen te staan.

60
00:04:03.006 --> 00:04:06.003
Hij keek nog een keer om voor hij instapte.

61
00:04:06.008 --> 00:04:09.005
Zijn ogen klampten zich vast aan de mijne.

62
00:04:09.010 --> 00:04:13.017
Ik zag zijn angst, zijn radeloosheid en ik kon hem niet helpen.

63
00:04:13.022 --> 00:04:15.020
Ik sloeg mijn ogen neer.

64
00:04:16.000 --> 00:04:18.024
Ik had het gevoel dat ik hem in de steek liet.

65
00:04:19.004 --> 00:04:21.018
Al bijna tien jaar zorgde ik voor hem.

66
00:04:21.023 --> 00:04:26.007
Nu moest ik verstek laten gaan op het moment dat hij me nodig had.

67
00:04:26.012 --> 00:04:28.020
De auto met mijn lief erin reed weg.

68
00:04:29.000 --> 00:04:31.011
Lege straat, leeg hart.

69
00:04:31.016 --> 00:04:35.022
Ik wist dat hij nooit meer thuis zou komen.

70
00:04:36.002 --> 00:04:39.014
Het duurde een week voor ik weer op mijn benen kon staan.

71
00:04:39.019 --> 00:04:44.014
Mijn moeder verzorgde me liefdevol. Met Ron ging 't steeds slechter.

72
00:04:44.019 --> 00:04:47.023
Onze telefoongesprekken werden elke dag korter.

73
00:04:48.003 --> 00:04:50.013
Hij had geen adem meer om te praten.

74
00:04:50.018 --> 00:04:53.015
Zijn roep om mij werd elke dag dringender.

75
00:04:53.020 --> 00:04:56.023
Je moet komen, Kim. Ik red het niet zonder jou.

76
00:04:57.003 --> 00:05:00.023
Toen ik in staat was een rondje rond de tafel te lopen...

77
00:05:01.003 --> 00:05:05.023
pakte ik mijn tas, kuste mijn moeder en stapte in de auto naar Den Haag.

78
00:05:06.003 --> 00:05:09.004
Ron belde me elke tien minuten of ik er al was.

79
00:05:09.009 --> 00:05:12.016
Na een uur liep ik zijn ziekenhuiskamer binnen.

80
00:05:12.021 --> 00:05:15.006
Huilend vielen we elkaar in de armen.

81
00:05:15.011 --> 00:05:18.008
De volgende dag vroeg hij me ten huwelijk.

82
00:05:18.013 --> 00:05:24.001
Ron ging de dagen erna zo ver achteruit dat hij niet meer zelfstandig kon ademen.

83
00:05:24.006 --> 00:05:27.011
Hij belandde op de IC aan de beademing.

84
00:05:29.005 --> 00:05:31.010
Even leek het iets beter te gaan.

85
00:05:31.015 --> 00:05:35.023
Maar een grote longbloeding maakte in een klap een eind aan onze hoop.

86
00:05:36.003 --> 00:05:39.012
Ik hield hem vast terwijl hij maar bloed bleef spugen.

87
00:05:39.017 --> 00:05:43.017
Ik probeerde hem te kalmeren, maar kon verder niks voor hem doen.

88
00:05:43.022 --> 00:05:46.015
Een druppel bloed kwam op mijn vinger terecht.

89
00:05:46.020 --> 00:05:50.000
Ik kon het er niet af wassen. Een stukje van hem.

90
00:05:50.005 --> 00:05:53.023
Allerlei noodgrepen van de artsen mochten niet meer baten.

91
00:05:54.003 --> 00:05:57.019
En Ron raakte in coma. De nacht zou cruciaal zijn.

92
00:05:59.004 --> 00:06:02.005
De volgende ochtend werd hij nog EEN keer wakker...

93
00:06:02.010 --> 00:06:05.018
voordat hij voorgoed wegzakte in een eeuwige slaap.

94
00:06:05.023 --> 00:06:10.009
Voor de laatste keer keek hij me recht aan en schonk mij zijn lach.

95
00:06:10.014 --> 00:06:15.023
Ik nam hem in mijn armen en legde mijn hand op zijn borst om zijn hart te kunnen voelen.

96
00:06:16.003 --> 00:06:18.018
Het klopte steeds langzamer en zwakker.

97
00:06:18.023 --> 00:06:22.001
Twintig slagen per minuut gaf de monitor aan.

98
00:06:22.006 --> 00:06:26.001
Zijn ademhaling was niet meer dan onregelmatig gepuf.

99
00:06:29.019 --> 00:06:33.024
Een schok toen ik zijn hart niet meer voelde kloppen in mijn hand.

100
00:06:34.004 --> 00:06:37.006
Ik legde mijn wijsvinger op de slagader in zijn nek.

101
00:06:37.011 --> 00:06:41.008
En daar voelde ik zijn allerlaatste hartslag.

102
00:06:41.013 --> 00:06:43.002
Toen was er niets meer.

103
00:06:43.007 --> 00:06:45.019
Een schaduw trok over zijn gezicht.

104
00:06:45.024 --> 00:06:49.008
Voor het eerst in dagen was zijn lijf ontspannen.

105
00:06:49.013 --> 00:06:53.004
Zijn lijden was voorbij. Het mijne begon toen pas.

106
00:06:53.009 --> 00:06:56.015
Ron was mijn thuis en nu was ik dakloos.

107
00:06:56.020 --> 00:07:01.012
MUZIEK

108
00:07:56.012 --> 00:08:00.005
Over Rons dood en de worsteling om alleen verder te gaan...

109
00:08:00.010 --> 00:08:02.011
schreef ik het boek Ademloos.

110
00:08:02.016 --> 00:08:06.015
Het werd gelezen door Jan, een collega van een vriendin van mij.

111
00:08:06.020 --> 00:08:10.019
Hij mailde me dat hij onder de indruk was van mijn verhaal.

112
00:08:10.024 --> 00:08:14.003
Na een paar weken besloten we elkaar te ontmoeten.

113
00:08:14.008 --> 00:08:18.002
De klik tussen ons bleek in het echt net zo groot als per mail.

114
00:08:18.007 --> 00:08:21.020
Ron was drie en een half jaar dood en ik was verliefd.

115
00:08:22.000 --> 00:08:24.024
In het begin voelde ik me schuldig naar Ron toe.

116
00:08:25.004 --> 00:08:30.012
Meer en meer kwam het besef dat mijn hart groot genoeg was om van twee mannen te houden.

117
00:08:30.017 --> 00:08:34.014
Zonder de een of de ander te kort te doen.

118
00:08:34.019 --> 00:08:38.004
Toen Jan en ik een week in een Frans kasteel verbleven...

119
00:08:38.009 --> 00:08:40.013
kreeg ik een teken dat het goed was.

120
00:08:40.018 --> 00:08:45.015
Bij het ontwaken verscheen een groot hart van een zonlicht op de vloer.

121
00:08:45.020 --> 00:08:48.024
Het was nergens toe te herleiden. Het was er gewoon.

122
00:08:49.004 --> 00:08:51.003
Onverklaarbaar, maar waar.

123
00:08:51.008 --> 00:08:56.019
na een paar minuten vervaagde het en verdween het weer.

124
00:08:56.024 --> 00:09:01.023
Het voelde als een teken van Ron dat hij mij en Jan alle geluk gunde.

125
00:09:02.003 --> 00:09:07.012
Samen met Jan pakte ik elke mooi moment met beide handen vast.

126
00:09:07.017 --> 00:09:11.004
Helaas begon mijn gezondheid steeds meer te wankelen.

127
00:09:11.009 --> 00:09:14.009
Mijn longfunctie kwam terecht in een vrije val.

128
00:09:14.014 --> 00:09:21.002
Een jaar nadat Jan en ik een setje vormden stond ik op de wachtlijst voor 'n dubbele long-transplantatie.

129
00:09:21.007 --> 00:09:23.021
Ik zat continu aan een zuurstoftank.

130
00:09:24.001 --> 00:09:27.013
Rolstoel en scootmobiel waren niet meer weg te denken.

131
00:09:27.018 --> 00:09:30.019
De ene na de andere klaplong diende zich aan.

132
00:09:30.024 --> 00:09:33.023
Jan redde twee keer letterlijk mijn leven.

133
00:09:34.003 --> 00:09:38.006
Tussen de klaplongen door trouwden we in onze eigen woonkamer.

134
00:09:38.011 --> 00:09:42.002
Als ik zou sterven, wilde ik sterven als Jans vrouw.

135
00:09:42.007 --> 00:09:46.001
Ik werd op een internationale urgentielijst geplaatst.

136
00:09:46.006 --> 00:09:49.013
Jan verzorgde me dag en nacht in het ziekenhuis.

137
00:09:49.018 --> 00:09:54.006
Elke dag werden we wakker met hoop. Zouden er nu donorlongen zijn?

138
00:09:54.011 --> 00:09:57.010
Elke avond gingen we slapen met wanhoop...

139
00:09:57.015 --> 00:10:01.013
omdat de verlossende woorden weer niet waren uitgesproken.

140
00:10:01.018 --> 00:10:05.015
Duitse donorlongen redden op het nippertje mijn leven.

141
00:10:05.020 --> 00:10:10.012
Een 57-jarige vrouw schonk mij na haar dood het cadeau van het leven.

142
00:10:10.017 --> 00:10:15.014
Het afscheid nemen voor de operatie was echt verschrikkelijk.

143
00:10:15.019 --> 00:10:20.001
Zou ik hem weer terug zien en de loodzware operatie overleven?

144
00:10:20.006 --> 00:10:21.024
Of zou het hier ophouden?

145
00:10:22.004 --> 00:10:25.007
Met trillende hand gaf ik hem mijn trouwring.

146
00:10:25.012 --> 00:10:29.005
En hij kuste hem voor misschien de allerlaatste keer.

147
00:10:29.010 --> 00:10:32.004
En toen was ik weer wakker en ik leefde!

148
00:10:32.009 --> 00:10:36.012
De tweede kans die Ron vijf jaar daarvoor aan anderen gaf...

149
00:10:36.017 --> 00:10:38.008
had ik nu zelf gekregen.

150
00:10:38.013 --> 00:10:42.024
De eerste ademteug met mijn nieuwe longen zal ik nooit vergeten.

151
00:10:43.004 --> 00:10:46.020
Mijn oude longen voelden aan als te strakke elastieken...

152
00:10:47.000 --> 00:10:49.013
waar geen beweging meer in te krijgen was.

153
00:10:49.018 --> 00:10:53.015
Deze longen waren soepel en ze gaven me oneindige lucht.

154
00:10:53.020 --> 00:10:57.004
Jan zat stralend naast me en hield mijn hand vast.

155
00:10:57.009 --> 00:10:59.014
Ik was zo blij om hem weer te zien.

156
00:10:59.019 --> 00:11:03.006
Dankzij mijn donor had en heb ik een toekomst.

157
00:11:03.011 --> 00:11:06.014
Ik kon als Kim 2.0 mijn dromen weer najagen...

158
00:11:06.019 --> 00:11:09.022
en me volop storten op mijn schrijfcarriere.

159
00:11:10.002 --> 00:11:14.007
Als ode aan Jan en aan mijn donor schreef ik het boek Grenzeloos.

160
00:11:14.012 --> 00:11:19.008
Samen met Jan omhels ik nu de liefde en omarm ik het leven.

161
00:11:19.013 --> 00:11:23.015
Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik besef hoe bijzonder het is...

162
00:11:23.020 --> 00:11:25.007
dat ik nog leef.

163
00:11:25.012 --> 00:11:28.014
Elke dag is een cadeautje dat ik helemaal uitpak.

164
00:11:28.019 --> 00:11:32.016
Elke avond voor ik ga slapen stuur ik een bedankje naar de hemel.

165
00:11:32.021 --> 00:11:36.005
Lieve donor. Mijn hart klopt tussen jouw longen.

166
00:11:36.010 --> 00:11:38.020
Het klopt voor mij, maar ook voor jou.

167
00:11:53.013 --> 00:11:57.022
Dank je wel. Is er iemand die een vraag heeft voor me, misschien?

168
00:11:58.002 --> 00:12:01.005
Ik vroeg me af wat nu je levensverwachting is.

169
00:12:01.010 --> 00:12:05.011
Die is verlengd, maar zit daar ook een limiet aan?

170
00:12:05.016 --> 00:12:07.003
In principe wel.

171
00:12:07.008 --> 00:12:11.001
Het gemiddelde ligt nu ongeveer op acht tot tien jaar.

172
00:12:11.006 --> 00:12:15.005
Maar dat betekent niet dat iedereen maar tien jaar heeft.

173
00:12:15.010 --> 00:12:19.003
Ik ken ook iemand die al 22 jaar leeft met donorlongen.

174
00:12:19.008 --> 00:12:21.015
Het is per persoon verschillend.

175
00:12:21.020 --> 00:12:24.015
De een krijgt na een half jaar afstoting.

176
00:12:24.020 --> 00:12:29.015
Een ander leeft jaren voort. Daar is weinig over te zeggen.

177
00:12:29.020 --> 00:12:31.007
Oke. Dank je wel.

178
00:12:33.016 --> 00:12:37.015
Kim, ik ben enorm onder de indruk van je verhaal.

179
00:12:37.020 --> 00:12:42.008
Je hebt me heel erg geraakt. Dat had ik al toen ik je eerste boek las.

180
00:12:42.013 --> 00:12:47.003
En nu nog meer. Dat geldt ook voor je ouders die jou gesteund hebben.

181
00:12:47.008 --> 00:12:50.015
Dat wilde ik even kwijt. Dank je wel.

182
00:12:50.020 --> 00:12:55.004
Je hoort wel van mensen die een nieuw orgaan hebben gekregen...

183
00:12:55.009 --> 00:12:59.002
dat ze zichzelf daarna opnieuw moesten leren kennen.

184
00:12:59.007 --> 00:13:02.023
Ik heb moeten accepteren dat ik een nieuw orgaan heb.

185
00:13:03.003 --> 00:13:05.022
En dat dat nu van mij is. Gold dat ook voor jou?

186
00:13:06.002 --> 00:13:09.015
Niet zozeer het accepteren dat ik een nieuw orgaan had.

187
00:13:09.020 --> 00:13:12.017
Die longen voelden gelijk als van mezelf.

188
00:13:12.022 --> 00:13:16.001
Ik was tevoren zelf ook benieuwd naar hoe het zou zijn...

189
00:13:16.006 --> 00:13:19.006
om iets van iemand anders in je lichaam te hebben.

190
00:13:19.011 --> 00:13:21.021
Maar dat voelde zo fijn. Meteen al.

191
00:13:22.001 --> 00:13:25.004
Waar je wel mee geconfronteerd wordt is eh...

192
00:13:25.009 --> 00:13:27.008
Je weet dat je dood zult gaan.

193
00:13:27.013 --> 00:13:30.008
Het kwam bij mij op het nippertje op tijd.

194
00:13:30.013 --> 00:13:34.004
Ik was afscheid aan het nemen. Ik was aan het sterven.

195
00:13:34.009 --> 00:13:37.018
En dan komen die longen. Dan moet je 180 graden om.

196
00:13:37.023 --> 00:13:40.001
Er is opeens weer een toekomst.

197
00:13:40.006 --> 00:13:46.019
Die omschakeling is best pittig. En eh... Dat kost heel veel tijd.

198
00:13:46.024 --> 00:13:51.006
Ook dat je allerlei dingen die je niet meer kon, plots wel kunt.

199
00:13:51.011 --> 00:13:53.006
Waar liggen mijn grenzen?

200
00:13:53.011 --> 00:13:58.001
Wat wil ik worden als ik later groot ben?

201
00:13:58.006 --> 00:14:01.005
Voorheen wist je dat je niet oud zou worden.

202
00:14:01.010 --> 00:14:05.003
Het vergt psychisch gezien een enorme omschakeling.

203
00:14:05.008 --> 00:14:09.021
Dat heeft meer impact dan dat je organen van iemand anders in je hebt.

204
00:14:10.001 --> 00:14:13.007
Althans, voor mij. Dank je wel. Graag gedaan.

205
00:14:13.012 --> 00:14:16.003
Mijn naam is Brenda. Ik heb zelf ook CF.

206
00:14:16.008 --> 00:14:19.019
Ik vraag me af hoe je zo goed in het leven kunt staan.

207
00:14:19.024 --> 00:14:23.010
Hoe je zo positief kunt blijven ondanks de ziekte.

208
00:14:23.015 --> 00:14:26.017
Ook al is het niet altijd te zien aan je.

209
00:14:26.022 --> 00:14:30.011
Dat heeft enerzijds te maken met mijn karakter.

210
00:14:30.016 --> 00:14:34.008
Ik heb een blij gen in mij, denk ik.

211
00:14:34.013 --> 00:14:37.020
Het heeft ook te maken met de mensen om me heen...

212
00:14:38.000 --> 00:14:44.006
die me erg steunen en waarmee ik verdriet en plezier kan delen.

213
00:14:44.011 --> 00:14:49.001
Ik ben iemand die kijkt naar wat ik wel kan in een beperkte situatie.

214
00:14:49.006 --> 00:14:51.024
Op het laatst kon ik helemaal niks meer.

215
00:14:52.004 --> 00:14:55.013
Alleen maar op een bed liggen, naar lucht happen.

216
00:14:55.018 --> 00:14:57.007
Ik kon niet meer lezen.

217
00:14:57.012 --> 00:15:00.007
Het vasthouden van een boek was te zwaar.

218
00:15:00.012 --> 00:15:07.013
Maar als ik dan Jan naast me zag zitten, en we dronken samen koffie, dan was ik toch gelukkig.

219
00:15:07.018 --> 00:15:13.006
Dan was dat voor mij voldoende om blij van te worden.

220
00:15:13.011 --> 00:15:16.022
Dat is een goed voorbeeld, ook voor andere mensen.

221
00:15:17.002 --> 00:15:19.018
Maar af en toe is het heel erg moeilijk.

222
00:15:19.023 --> 00:15:23.024
Ik heb ook wel mijn dagen dat... Die heeft iedereen natuurlijk.

223
00:15:24.004 --> 00:15:27.004
Maar mijn basis is wel... blij.

224
00:15:27.009 --> 00:15:29.019
Er proberen het beste van te maken.

225
00:15:29.024 --> 00:15:34.011
Kijk naar wat je wel kan en kijk niet naar de beperkingen.

226
00:15:34.016 --> 00:15:36.019
Oke. Dank je wel. Graag gedaan.

227
00:15:39.021 --> 00:15:41.018
Hai, Kim. Erg mooi verhaal.

228
00:15:41.023 --> 00:15:44.005
Ik ben naar EEN ding wel benieuwd.

229
00:15:44.010 --> 00:15:47.013
Ik heb ook een dubbele transplantatie gehad.

230
00:15:47.018 --> 00:15:51.001
Het heeft mijn relatie met mijn vrouw echt veranderd.

231
00:15:51.006 --> 00:15:54.020
Ze moest wennen aan Martijn 2.0. Hoe was dat bij jullie?

232
00:15:55.000 --> 00:15:57.016
Bij ons is het heel natuurlijk gegaan.

233
00:15:57.021 --> 00:16:01.009
Jan en ik zijn allebei mensen die zelfstandig zijn.

234
00:16:01.014 --> 00:16:03.011
We weten goed wat we willen.

235
00:16:03.016 --> 00:16:07.009
We geven elkaar de vrijheid om de eigen dingen te doen.

236
00:16:07.014 --> 00:16:11.013
Toen ik zo ziek was, was ik fysiek wel afhankelijk van Jan.

237
00:16:11.018 --> 00:16:13.015
Hij verzorgde me volledig.

238
00:16:13.020 --> 00:16:17.000
Maar mentaal bleven we altijd gelijkwaardig.

239
00:16:17.005 --> 00:16:19.024
Ik was er net zo goed voor hem als hij voor mij.

240
00:16:20.004 --> 00:16:23.003
We vullen elkaar aan. We zijn echt een team.

241
00:16:23.008 --> 00:16:27.003
Na de transplantatie heeft hij me mijn gang laten gaan.

242
00:16:27.008 --> 00:16:31.017
Alles wat ik zelf kon, pakte ik zelf op. Dat zit in mijn karakter.

243
00:16:31.022 --> 00:16:35.017
Die rolverdeling is heel natuurlijk weer omgedraaid.

244
00:16:35.022 --> 00:16:40.016
We hebben er eigenlijk geen enkel probleem mee gehad.

245
00:16:40.021 --> 00:16:43.024
Nu maak ik ontbijtjes voor hem. Heel goed.

246
00:17:06.011 --> 00:17:08.024
APPLAUS

247
00:17:24.002 --> 00:17:27.002
GELUID VAN SPOORBOMEN DIE DICHT GAAN

248
00:17:39.007 --> 00:17:40.023
Goedenavond allemaal.

249
00:17:41.003 --> 00:17:43.000
Mijn naam is Victor Staudt.

250
00:17:43.005 --> 00:17:47.018
Op 12 november 1999 ben ik voor een trein gesprongen.

251
00:17:47.023 --> 00:17:49.020
Ik wilde zelfmoord plegen.

252
00:17:50.000 --> 00:17:54.014
Als gevolg daarvan zit ik nu in een rolstoel zonder benen.

253
00:17:54.019 --> 00:17:58.010
Springen, overigens, is niet het echte woord.

254
00:17:58.015 --> 00:18:01.020
Het is meer dat ik me voorover heb laten vallen.

255
00:18:02.000 --> 00:18:06.000
Ik stond aan de rand van het perron. Ik liet me voorover vallen...

256
00:18:06.005 --> 00:18:08.009
net voor een intercity eraan kwam.

257
00:18:08.014 --> 00:18:11.011
Toen ik weer bijkwam in het ziekenhuis...

258
00:18:11.016 --> 00:18:15.016
zei mijn moeder tegen me dat de trein over mijn benen was gereden...

259
00:18:15.021 --> 00:18:19.019
en dat als gevolg daarvan mijn beide benen weg waren.

260
00:18:19.024 --> 00:18:23.012
Kort na dat moment kreeg ik last van fantoompijnen.

261
00:18:23.017 --> 00:18:27.023
Pijnen in mijn benen en voeten die ik dus niet meer heb.

262
00:18:28.003 --> 00:18:31.023
Dat zijn pijnen die aanhouden tot op de dag van vandaag.

263
00:18:32.003 --> 00:18:36.018
Ik heb het gevoel dat ik schoenen draag die twee maten te klein zijn.

264
00:18:36.023 --> 00:18:40.017
En dat heb ik 24 uur per dag.

265
00:18:40.022 --> 00:18:46.004
Nu is de vraag: Waarom laat iemand zich voor een trein vallen?

266
00:18:46.009 --> 00:18:50.024
Hoe kan het zijn dat ik nu hier zit en dat ik in de ogen van sommigen...

267
00:18:51.004 --> 00:18:57.018
vrij monter hier zit te praten en misschien zelfs lach...

268
00:18:57.023 --> 00:19:00.012
terwijl ik lijd aan chronische pijn?

269
00:19:00.017 --> 00:19:02.010
Het blijkt dus te kunnen.

270
00:19:02.015 --> 00:19:06.015
Maar niet alles lijkt altijd zoals het is.

271
00:19:06.020 --> 00:19:08.011
Over lachen gesproken.

272
00:19:08.016 --> 00:19:12.015
Als jongetje lachte ik op de lagere school helemaal niet.

273
00:19:12.020 --> 00:19:17.015
Een juf vroeg ooit aan mijn moeder: Kan Victor wel lachen?

274
00:19:17.020 --> 00:19:20.002
Buiten schooltijd lachte ik wel.

275
00:19:20.007 --> 00:19:24.018
Maar in de klas was ik altijd uiterst geconcentreerd en serieus.

276
00:19:24.023 --> 00:19:28.005
Misschien wilde ik gewoon goede cijfers halen.

277
00:19:28.010 --> 00:19:30.011
Misschien was het faalangst.

278
00:19:30.016 --> 00:19:33.015
Een angst die mij verbood me te ontspannen.

279
00:19:33.020 --> 00:19:37.000
Misschien was het een begin van een depressie.

280
00:19:37.005 --> 00:19:40.015
Een probleem dat zich later in mijn leven ontwikkelde.

281
00:19:40.020 --> 00:19:46.004
In de puberteit begon het probleem dat ik niet meer uit mijn woorden kon komen.

282
00:19:46.009 --> 00:19:53.008
Ik stotterde zo erg dat ik echt absoluut niks meer kon zeggen.

283
00:19:53.013 --> 00:19:57.001
U kunt zich dat nu misschien moeilijk voorstellen.

284
00:19:57.006 --> 00:20:00.023
Maar het was een groot probleem en een gevoel van onmacht.

285
00:20:01.003 --> 00:20:03.006
Waarom kan je niet meer praten?

286
00:20:03.011 --> 00:20:04.023
Wat kun je eraan doen?

287
00:20:05.003 --> 00:20:07.010
Die vragen bleven onbeantwoord.

288
00:20:07.015 --> 00:20:11.020
Toen leek alleen het opzoeken van duisternis een oplossing.

289
00:20:12.000 --> 00:20:13.012
Dat gaf rust.

290
00:20:13.017 --> 00:20:18.003
Zo kwam het voor dat ik lange tijd, opgetrokken met mijn benen...

291
00:20:18.008 --> 00:20:22.003
en mijn hoofd tussen mijn benen boven aan de trap zat...

292
00:20:22.008 --> 00:20:24.024
in het ouderlijk huis. Daar vond ik rust.

293
00:20:25.004 --> 00:20:30.019
Ik heb toen een borderline persoonlijkheidsstoornis ontwikkeld, zo weet ik nu.

294
00:20:30.024 --> 00:20:32.015
Heel simpel uitgelegd:

295
00:20:32.020 --> 00:20:36.004
In de ontwikkeling van mijn persoonlijkheid...

296
00:20:36.009 --> 00:20:41.023
ging iets fout waardoor een deel van de software in mijn hoofd niet goed functioneert.

297
00:20:42.003 --> 00:20:46.008
EEN symptoom daarvan is een minderwaardigheidscomplex.

298
00:20:46.013 --> 00:20:49.018
Dat uitte zich bij mij eerst door faalangst...

299
00:20:49.023 --> 00:20:53.022
later door stotteren en paniekaanvallen.

300
00:20:54.002 --> 00:20:57.022
Alles bij mekaar niet zo'n leuk verhaal.

301
00:20:58.002 --> 00:20:59.016
Ik geef een voorbeeld.

302
00:20:59.021 --> 00:21:05.022
Als iemand me aansprak in 'n winkel, dacht ik: Hoe kom ik hier snel weg?

303
00:21:06.002 --> 00:21:12.006
Als ik niet snel een uitweg vond, brak het zweet me uit.

304
00:21:12.011 --> 00:21:17.003
Niet dat ik enigszins transpireerde, Maar stralen liepen over mijn hoofd.

305
00:21:17.008 --> 00:21:19.013
En over de rest van mijn lichaam.

306
00:21:19.018 --> 00:21:22.013
Dat gebeurde ook als ik bij de kapper zat.

307
00:21:22.018 --> 00:21:26.024
Ik kon mijn hart niet laten knippen, want ik kon niet blijven zitten.

308
00:21:27.004 --> 00:21:30.003
Dat probleem heeft zich vanzelf opgelost.

309
00:21:30.008 --> 00:21:34.015
Maar dingen als naar een restaurant gaan of naar een bioscoop?

310
00:21:34.020 --> 00:21:39.015
Die constante dreiging van de angst die elk moment kan exploderen...

311
00:21:39.020 --> 00:21:45.000
waardoor je het zo warm krijgt dat iemand vraagt of er een dokter moet komen.

312
00:21:45.005 --> 00:21:46.017
Je voelt je radeloos.

313
00:21:46.022 --> 00:21:49.007
Je weet niet waar je bang voor bent.

314
00:21:49.012 --> 00:21:53.005
Machteloos, omdat je niet weet wat je eraan kunt doen.

315
00:21:53.010 --> 00:21:59.020
Ik zag mijn angst toen als een soort onzichtbare vijand.

316
00:22:00.000 --> 00:22:02.024
Ik kon niet anders dan opstaan en weglopen.

317
00:22:03.004 --> 00:22:08.019
En dan juist op de momenten dat er iets leuks of aangenaams gebeurde.

318
00:22:08.024 --> 00:22:13.000
En dan krijg je ook nog de angst voor de angst.

319
00:22:13.005 --> 00:22:17.002
Nog een gevolg van een persoonlijkheidsstoornis is...

320
00:22:17.007 --> 00:22:19.021
dat ik mij niet kon hechten of binden.

321
00:22:20.001 --> 00:22:24.015
Als ik dacht dat iemand mij aardig, leuk of zelfs aantrekkelijk vond...

322
00:22:24.020 --> 00:22:29.010
bereidde ik me meteen voor op het moment dat ik verlaten zou worden.

323
00:22:29.015 --> 00:22:32.018
En ik begreep ergens dat dat idee niet klopte.

324
00:22:32.023 --> 00:22:36.011
Ik snapte wel dat ik geen reden had om aan te nemen...

325
00:22:36.016 --> 00:22:39.005
dat ik in de steek zou worden gelaten.

326
00:22:39.010 --> 00:22:41.022
Maar het voelde wel zo.

327
00:22:42.002 --> 00:22:45.018
Mijn lichaam gedroeg zich ook dienovereenkomstig.

328
00:22:45.023 --> 00:22:48.014
Angstaanval met hevig transpireren.

329
00:22:48.019 --> 00:22:52.014
En de neiging om op te staan en weg te lopen is het gevolg.

330
00:22:52.019 --> 00:22:56.003
Je voelt je vreselijk alleen en diep ongelukkig.

331
00:22:56.008 --> 00:23:01.005
Ik wilde de strijd tegen die onzichtbare vijand niet zomaar opgeven

332
00:23:01.010 --> 00:23:05.009
Ik was ervan overtuigd dat ik mij zo ongelukkig voelde...

333
00:23:05.014 --> 00:23:07.011
door die paniekaanvallen.

334
00:23:07.016 --> 00:23:11.023
Pas jaren nadat ik heb geprobeerd een eind van mijn leven te maken...

335
00:23:12.003 --> 00:23:16.007
kon een huisarts me duidelijk maken dat het eigenlijk andersom is.

336
00:23:16.012 --> 00:23:18.020
Een soort kip-en-het-ei-situatie.

337
00:23:19.000 --> 00:23:22.016
Die aanvallen nu waren het gevolg van een depressie.

338
00:23:22.021 --> 00:23:27.020
Die depressie kwam niet door de aanvallen, maar juist andersom.

339
00:23:28.000 --> 00:23:31.013
Ik heb jarenlang gezegd dat ik niet depressief was.

340
00:23:31.018 --> 00:23:35.004
Want depressieve mensen liggen de hele dag in bed.

341
00:23:35.009 --> 00:23:42.012
En ze doen niks. Of ze drinken zich helemaal klem.

342
00:23:42.017 --> 00:23:44.004
En ik was niet zo.

343
00:23:44.009 --> 00:23:47.016
Ik heb juist geprobeerd in de jaren na de daad...

344
00:23:47.021 --> 00:23:51.005
om toch te vechten tegen die onzichtbare vijand.

345
00:23:51.010 --> 00:23:55.001
Ik deed dat door fit te blijven, door veel te sporten.

346
00:23:55.006 --> 00:23:58.007
Zwemmen en hardlopen. Vooral niet opgeven.

347
00:23:58.012 --> 00:24:01.005
Hoe ligt de mist soms ook leek te zijn...

348
00:24:01.010 --> 00:24:03.013
ik maakte me als het ware sterk.

349
00:24:03.018 --> 00:24:06.019
En ik blijf hopen dat die mist zou optrekken.

350
00:24:06.024 --> 00:24:10.012
Ik bleef hopen op een volgende fase in mijn leven...

351
00:24:10.017 --> 00:24:12.015
waarin alles beter zou worden.

352
00:24:12.020 --> 00:24:15.009
Maar de mist werd alleen maar dikker.

353
00:24:15.014 --> 00:24:19.009
Op die bewuste dag, 12 november 1999...

354
00:24:19.014 --> 00:24:23.004
wist ik dat er nooit kilometers zouden zijn om te lopen...

355
00:24:23.009 --> 00:24:26.002
en nooit genoeg baantjes om te zwemmen.

356
00:24:26.007 --> 00:24:30.005
Nooit genoeg om mijn onzichtbare vijand te kunnen verslaan.

357
00:24:30.019 --> 00:24:33.021
Nu zit ik hier en mijn verhaal is zeker niet uniek.

358
00:24:34.001 --> 00:24:38.004
Er zijn mensen met dezelfde symptomen en die begrijpen mij.

359
00:24:38.009 --> 00:24:42.024
Maar er zullen ook mensen die er minder of geen ervaring mee hebben.

360
00:24:43.004 --> 00:24:46.023
Of die nog nooit van borderline hebben gehoord.

361
00:24:47.003 --> 00:24:50.004
Die kunnen zich moeilijker verplaatsen...

362
00:24:50.009 --> 00:24:52.018
in een situatie als de mijne.

363
00:24:52.023 --> 00:24:55.003
Voor mij kwam de grote omslag...

364
00:24:55.008 --> 00:25:00.007
toen ik op aanraden van een huisarts in 2005 een antidepressivum kreeg.

365
00:25:00.012 --> 00:25:03.003
Daar hoor je soms mooie verhalen over.

366
00:25:03.008 --> 00:25:08.009
Voor mij was het echt voor het eerst dat ik ontwaakte zonder verkramping.

367
00:25:08.014 --> 00:25:15.021
Zonder de vraag hoe ik diezelfde dag een eind aan mijn leven zou kunnen maken.

368
00:25:16.001 --> 00:25:19.019
Maar ik kon me verheugen op het gaan zetten van koffie.

369
00:25:19.024 --> 00:25:22.024
Of op de smaak van aardbeien.

370
00:25:23.004 --> 00:25:25.018
Ik kon eigenlijk weer glimlachen...

371
00:25:25.023 --> 00:25:29.024
en weer dingen doen die het leven naar aardbeien doen smaken.

372
00:25:30.004 --> 00:25:33.005
Ik wilde ook wel weer verder. Stap voor stap.

373
00:25:33.010 --> 00:25:34.022
Voorzichtig verder.

374
00:25:35.002 --> 00:25:39.009
Helaas vindt niet iedereen op tijd een adequate oplossing...

375
00:25:39.014 --> 00:25:42.014
Voor zijn of haar depressie.

376
00:25:42.019 --> 00:25:45.022
Wat de oorzaak van die depressie ook mag zijn.

377
00:25:46.002 --> 00:25:50.007
Ik krijg vaak mails van mensen die iemand hebben verloren...

378
00:25:50.012 --> 00:25:52.008
door zelfmoord.

379
00:25:52.013 --> 00:25:56.019
Een vraag is eigenlijk altijd dezelfde:

380
00:25:56.024 --> 00:26:00.004
Hoe beleefde mijn partner zijn laatste dagen?

381
00:26:00.009 --> 00:26:04.007
Waarom heeft mijn vriend niet vertelt over zijn depressies?

382
00:26:04.012 --> 00:26:08.021
Wat dacht mijn kind kort voor hij een eind aan zijn leven maakte?

383
00:26:09.001 --> 00:26:11.017
En of ik daar een antwoord op kan geven.

384
00:26:11.022 --> 00:26:16.000
Het is dan net alsof ik met die partner, vriend of dat kind...

385
00:26:16.005 --> 00:26:20.020
in een vliegtuig dat is neergestort en ik de enige overlevende ben.

386
00:26:21.000 --> 00:26:23.012
En nu wil iedereen weten hoe het was.

387
00:26:23.017 --> 00:26:26.014
Die laatste minuut. Die laatste seconde.

388
00:26:26.019 --> 00:26:30.024
Deed het pijn? Was ik bang of juist niet?

389
00:26:31.004 --> 00:26:34.011
Voor mij persoonlijk geldt dat ik niet bang was.

390
00:26:34.016 --> 00:26:37.015
Ik was niet bang voor de dood of voor de pijn.

391
00:26:37.020 --> 00:26:40.013
Ik hoopte wel dat de pijn kort zou duren.

392
00:26:40.018 --> 00:26:42.015
En het deed enorm veel pijn.

393
00:26:42.020 --> 00:26:46.002
Maar de pijn maakte plaats voor een warm gevoel.

394
00:26:46.007 --> 00:26:50.011
Het was alsof tien paar armen mij omhelsden.

395
00:26:50.016 --> 00:26:53.015
Ik dacht op dat moment: Ik ga nu alsnog dood.

396
00:26:53.020 --> 00:26:57.024
Het is over. Godzijdank, het is voorbij.

397
00:26:58.004 --> 00:27:01.023
En nu, 13 jaar later, zit ik hier.

398
00:27:02.003 --> 00:27:05.021
Ik kan geen eenduidig antwoord geven op al die vragen.

399
00:27:06.001 --> 00:27:11.022
Ik kan ook niet praten voor de personen die zich in de tijd dat ik hier heb gesproken...

400
00:27:12.002 --> 00:27:14.015
van het leven hebben beroofd.

401
00:27:14.020 --> 00:27:17.013
Ik vind nu wel dat de beslissing toen...

402
00:27:17.018 --> 00:27:21.023
om een eind aan mijn leven te maken, een foute beslissing was.

403
00:27:22.003 --> 00:27:23.015
En ik ga verder.

404
00:27:23.020 --> 00:27:27.011
Ik wil verder, ondanks de borderline-problemen...

405
00:27:27.016 --> 00:27:29.007
die nog altijd bestaan.

406
00:27:29.012 --> 00:27:33.015
Een van de zwaarste problemen, de depressie, is verholpen.

407
00:27:33.020 --> 00:27:37.021
Als gevolg daarvan kan ik nu over de andere probleem heen kijken...

408
00:27:38.001 --> 00:27:41.006
in plaats van dat die problemen op mij drukken.

409
00:27:41.011 --> 00:27:45.010
In Nederland pleegden vorig jaar 1647 mensen zelfmoord.

410
00:27:45.015 --> 00:27:50.004
Dat is ruim vier personen per dag.

411
00:27:50.009 --> 00:27:54.012
Het aantal niet succesvolle zelfmoordpogingen is groter.

412
00:27:54.017 --> 00:27:59.016
Om maar te zwijgen over het aantal mensen dat indirect wordt getroffen.

413
00:27:59.021 --> 00:28:03.017
Zoals familie, kennissen en treinmachinisten.

414
00:28:03.022 --> 00:28:06.013
Het is belangrijk om erover te praten.

415
00:28:06.018 --> 00:28:09.023
Niet zwijgen, maar erover spreken.

416
00:28:10.003 --> 00:28:14.000
Zelfmoord wordt vaak voorafgegaan door een depressie.

417
00:28:14.005 --> 00:28:19.016
Iemand gaat gebukt onder problemen die vaak aan de buitenkant niet zichtbaar zijn.

418
00:28:19.021 --> 00:28:24.003
Zichtbaar op de foto's die we plaatsen op Facebook of Twitter.

419
00:28:24.008 --> 00:28:27.003
Foto's waarop we staan zonder gebreken.

420
00:28:27.008 --> 00:28:30.019
Kleine gebreken kunnen worden weg-gefotoshopt.

421
00:28:30.024 --> 00:28:34.008
Waarom lachen we eigenlijk altijd op die foto's?

422
00:28:34.013 --> 00:28:37.022
Ook juist als het ons misschien heel slecht gaat?

423
00:28:38.002 --> 00:28:45.004
Door mijn verhaal te vertellen wil ik de thema's depressie en zelfmoord als het ware op tafel leggen...

424
00:28:45.009 --> 00:28:48.008
in de hoop dat erover gesproken kan worden.

425
00:28:48.013 --> 00:28:52.014
Wie weet kijkt er nu iemand die zich herkent in dit verhaal.

426
00:28:52.019 --> 00:28:55.011
En dat die nu denkt: Daar kan ik iets mee doen.

427
00:28:55.016 --> 00:28:59.015
Dan heb ik mijn doel bereikt. Dat wilde ik graag aangeven.

428
00:29:12.001 --> 00:29:13.013
Ik zit nu hier.

429
00:29:13.018 --> 00:29:18.024
Laten we van de gelegenheid gebruik maken om een vraag te stellen.

430
00:29:19.004 --> 00:29:24.006
Ik zal proberen zo eerlijk mogelijk te antwoorden.

431
00:29:24.011 --> 00:29:25.023
Hallo.

432
00:29:26.003 --> 00:29:28.006
Ik ben docent op een school. Ja.

433
00:29:28.011 --> 00:29:33.001
Ik had laatst een leerling bij me en die zei dat hij een vriend had...

434
00:29:33.006 --> 00:29:36.018
die met zelfmoordplannen rondliep.

435
00:29:36.023 --> 00:29:44.012
Ik vroeg me af: Hoe kan ik deze jongen eigenlijk het beste helpen met zijn vriend?

436
00:29:46.005 --> 00:29:50.018
Dat is een vraag die ik zeker wil en ook ga beantwoorden.

437
00:29:50.023 --> 00:29:54.020
Ik wil wel zeggen dat ik geen psycholoog ben en geen arts.

438
00:29:55.000 --> 00:29:58.017
Ik kan alleen vanuit mijn eigen ervaring praten.

439
00:29:58.022 --> 00:30:02.017
Ik kan wel zeggen dat in de tijd voor 12 november 1999...

440
00:30:02.022 --> 00:30:05.014
ik het erg op prijs zou hebben gesteld...

441
00:30:05.019 --> 00:30:10.003
als iemand mijn voornemen om van het leven afscheid te nemen...

442
00:30:10.008 --> 00:30:14.009
niet alleen serieus had genomen, maar ook had geluisterd.

443
00:30:14.014 --> 00:30:16.001
Zonder te oordelen.

444
00:30:16.006 --> 00:30:20.019
Zonder te proberen, uit alle macht, mij aan iets vast te houden...

445
00:30:20.024 --> 00:30:25.002
waarvan ik toen al afscheid had genomen. Dank je wel. Oke.

446
00:30:28.007 --> 00:30:30.010
Diep respect, Victor. Dank je.

447
00:30:30.015 --> 00:30:37.001
Wat ik wil weten is eigenlijk eh... Je hebt die zelfmoordpoging gedaan.

448
00:30:37.006 --> 00:30:39.016
Je wordt wakker in het ziekenhuis.

449
00:30:39.021 --> 00:30:41.018
Wat was je eerste gedachte?

450
00:30:41.023 --> 00:30:45.005
Pffff, mislukt. Of was het juist dankbaarheid?

451
00:30:45.010 --> 00:30:49.018
En hoe sta je nu tegenover treinen?

452
00:30:51.000 --> 00:30:52.012
Treinen?

453
00:30:52.017 --> 00:30:54.004
ZACHT GELACH

454
00:30:54.009 --> 00:30:56.004
Grappig dat je dat vraagt.

455
00:30:56.009 --> 00:30:59.014
Om met het eerste deel van de vraag te beginnen.

456
00:30:59.019 --> 00:31:03.013
Je wordt wakker in het ziekenhuis. Dankbaar? Absoluut niet.

457
00:31:03.018 --> 00:31:06.000
Een arts zei kort daarna tegen me:

458
00:31:06.005 --> 00:31:09.001
U had EEN probleem. Een psychisch probleem.

459
00:31:09.006 --> 00:31:13.002
En nu heeft u twee problemen. Een lichamelijk probleem erbij.

460
00:31:13.007 --> 00:31:15.008
Dankbaar om nog te leven? Nee.

461
00:31:15.013 --> 00:31:19.001
Je bent zo vastbesloten van je eigen beslissing...

462
00:31:19.006 --> 00:31:23.019
dat je niet door wakker te worden in een nog slechtere situatie...

463
00:31:23.024 --> 00:31:27.003
ertoe zou kunnen komen om dankbaar te zijn.

464
00:31:27.008 --> 00:31:31.007
Je denkt alleen maar: Hoe kan ik hier zo snel mogelijk uit.

465
00:31:31.012 --> 00:31:35.023
Hoe kras dit antwoord ook is, ik hoop dat het een beetje overkomt.

466
00:31:36.003 --> 00:31:41.015
En hoe sta je tegenover treinen? Dat vind ik wel een leuke vraag.

467
00:31:41.020 --> 00:31:45.000
Nou, ik reis wel graag met de trein, eigenlijk.

468
00:31:45.005 --> 00:31:47.004
Dat zeg ik nu heel makkelijk.

469
00:31:47.009 --> 00:31:50.002
In het begin heb ik treinen wel gemeden.

470
00:31:50.007 --> 00:31:53.008
In een trein stappen, op een station zijn...

471
00:31:53.013 --> 00:31:56.000
dat doe je de eerste paar jaren niet.

472
00:31:56.005 --> 00:31:58.002
Dat is ook normaal, denk ik.

473
00:31:58.007 --> 00:32:04.015
Elke keer als ik die bewuste trein, of dat type trein zie rijden...

474
00:32:04.020 --> 00:32:09.013
dan realiseer ik me: Daar heb ik onder gelegen.

475
00:32:09.018 --> 00:32:13.015
Zeker als ik vlakbij een spoorlijn sta. Ik kan zelf auto rijden.

476
00:32:13.020 --> 00:32:17.010
Er rijdt een trein langs en je ziet de grootte van de wielen.

477
00:32:17.015 --> 00:32:19.008
Dan denk ik weleens: Wow.

478
00:32:19.013 --> 00:32:23.000
Ik kan dat nu rustig zeggen. Het is nu 12 of 13 jaar later.

479
00:32:23.005 --> 00:32:27.000
Het is niet dat ik bang ben of een trein uit de weg ga. Nee.

480
00:32:27.005 --> 00:32:31.023
Maar ik zal het nooit vergeten. Nee. Dank je wel. Oke.

481
00:32:32.003 --> 00:32:35.012
Hai. Ik ben Jo. Hallo, Jo.

482
00:32:35.017 --> 00:32:37.004
Ik heb jou gemaild.

483
00:32:37.009 --> 00:32:40.013
Ik heb mijn echtgenoot verloren, tien jaar geleden.

484
00:32:40.018 --> 00:32:43.005
Geweldig dat je er bent. Dank je wel.

485
00:32:43.010 --> 00:32:48.019
Je hebt net mijn vraag, waar ik op het zitten studeren, al beantwoord.

486
00:32:48.024 --> 00:32:53.002
Maar ik wil wel zeggen: Dank je wel dat je er nog bent.

487
00:32:53.007 --> 00:32:55.014
Fantastisch dat je bent gekomen.

488
00:32:55.019 --> 00:32:58.006
Ik herinner me onze mails heel goed.

489
00:32:58.011 --> 00:33:00.008
Ik heb veel mails gekregen.

490
00:33:00.013 --> 00:33:04.021
Ik probeer iedereen in elk geval EEN keer persoonlijk te antwoorden.

491
00:33:05.001 --> 00:33:09.004
Ik herinner me dat je me schreef. Fantastisch dat je er bent.

492
00:33:09.009 --> 00:33:13.000
Ik ken je verhaal. Geweldig. Dank je wel. Dank je wel. Echt.

493
00:33:13.005 --> 00:33:16.008
Jij ook bedankt. Enorm bedankt.

494
00:33:22.005 --> 00:33:24.015
Meer informatie en reacties zien?

495
00:33:24.020 --> 00:33:28.021
Ga dan naar rechtuithethart.kro.nl

496
00:33:29.001 --> 00:33:30.013
Lieve donor.

497
00:33:30.018 --> 00:33:33.005
Mijn hart klopt tussen jouw longen.

498
00:33:33.010 --> 00:33:35.024
Het klopt voor mij, maar ook voor jou.

