WEBVTT

1
00:00:00.000 --> 00:00:01.012
888

2
00:00:03.017 --> 00:00:06.014
Twee sprekers vertellen hun persoonlijk verhaal.

3
00:00:06.019 --> 00:00:09.003
Ik was negen toen ik mijn eerste drankje nam.

4
00:00:09.008 --> 00:00:14.003
Het was port en ik weet nog precies wat het met me deed. Het was liefde op het eerste gezicht.

5
00:00:14.008 --> 00:00:17.019
Ingrijpende gebeurtenissen die hun leven volledig veranderde.

6
00:00:17.024 --> 00:00:22.017
Op mijn 24e is er een agressieve vorm van lymfeklierkanker bij mij geconstateerd.

7
00:00:22.022 --> 00:00:26.004
In EEN klap krijgt je toekomst een HELE andere wending.

8
00:00:26.009 --> 00:00:29.008
Moed, doorzetten en vooral nooit opgeven.

9
00:00:29.013 --> 00:00:33.018
Ze worstelde erg met zichzelf, ik begreep niet dat ze bleef drinken.

10
00:00:33.023 --> 00:00:37.015
Je moet jezelf een keer een schop onder de kont geven en verder gaan.

11
00:00:37.020 --> 00:00:40.023
Samen de kracht vinden om te blijven vechten voor het leven.

12
00:00:41.003 --> 00:00:45.001
Ik zal een kind dat genetisch voor de helft van mij is, moeten loslaten.

13
00:00:45.006 --> 00:00:49.014
Inspirerende verhalen door bijzondere mensen. Dit is Recht uit het hart.

14
00:00:49.019 --> 00:00:55.012
Jaarlijks zoeken ruim 32.000 Nederlanders hulp voor hun alcoholverslaving.

15
00:00:55.017 --> 00:00:59.013
Na jaren van drankmisbruik en het ophouden van de schone schijn...

16
00:00:59.018 --> 00:01:02.004
doet Lotje Donkers dat uiteindelijk ook.

17
00:01:02.009 --> 00:01:08.004
Als kind van een alcoholische moeder wordt haar jeugd gekenmerkt door wanorde en dronkenschap.

18
00:01:08.009 --> 00:01:13.011
Als volwassene leeft ze in volstrekte ontkenning van haar destructieve probleem.

19
00:01:13.016 --> 00:01:18.016
Sterker, met haar moeder richt ze zelfs een tijdschrift op voor ex-verslaafden!

20
00:01:18.021 --> 00:01:24.015
Tot een vriendin haar de ogen opent en haar overtuigt het gevecht met haar eigen verslaving aan te gaan.

21
00:01:24.020 --> 00:01:27.018
MUZIEK

22
00:01:35.023 --> 00:01:38.017
Ik was negen toen ik mijn eerste drankje nam.

23
00:01:38.022 --> 00:01:41.010
Port. Ik weet nog precies wat het met me deed.

24
00:01:41.015 --> 00:01:43.012
Het was liefde op het eerste gezicht.

25
00:01:43.017 --> 00:01:48.003
Ik begon 's avonds, wanneer mijn moeder sliep, stiekem volle mokken port te drinken.

26
00:01:48.008 --> 00:01:53.004
Een fijnproever was ik niet, want soms mixte ik de port met cola tot ik moest overgeven.

27
00:01:53.009 --> 00:01:57.006
Mijn moeder was alcoholist, dus die had niet door dat ik stiekem veel dronk.

28
00:01:57.011 --> 00:01:59.001
Ik vond alles wel prima.

29
00:01:59.006 --> 00:02:03.006
Het ging eigenlijk best goed met me. Ik ging naar school en veel uit.

30
00:02:03.011 --> 00:02:06.007
Ik dronk altijd meer en sneller dan mijn vrienden...

31
00:02:06.012 --> 00:02:09.022
en ik merkte dat alle remmen los gingen zodra ik alcohol dronk.

32
00:02:10.002 --> 00:02:14.004
Maar ik was jong en als je jong bent, mag je lekker uit de band springen.

33
00:02:14.009 --> 00:02:20.005
Familieleden maakten zich zorgen wanneer ik weer niet op mijn benen kon staan na een beschaafd feestje.

34
00:02:20.010 --> 00:02:23.019
Ook dat wuifde ik allemaal weg. Zeikerds vond ik het.

35
00:02:23.024 --> 00:02:28.005
Dat ik me vaak hele avonden niet kon herinneren, vond ik erbij horen.

36
00:02:28.010 --> 00:02:33.012
Mijn moeder was erg ziek en dronk zo veel dat ik en mijn broertje haar een beetje opgegeven hadden.

37
00:02:33.017 --> 00:02:37.000
We verwachtten elk moment een telefoontje dat het gedaan was...

38
00:02:37.005 --> 00:02:39.019
en achteraf gezien bizar, hadden we daar rust mee.

39
00:02:39.024 --> 00:02:42.016
Zij had geen leven en wij daardoor ook niet.

40
00:02:42.021 --> 00:02:45.008
Mijn moeder was zeer slim en geemancipeerd...

41
00:02:45.013 --> 00:02:49.005
en dat ze haar leven verwoestte voor een beetje drank begreep ik niet.

42
00:02:49.010 --> 00:02:53.024
Ik wist wel dat ik me ervoor hoorde te schamen. Zo doen 'normale' mensen niet.

43
00:02:54.004 --> 00:02:57.019
Ik ging journalistiek studeren net als mijn moeder had gedaan...

44
00:02:57.024 --> 00:03:01.008
kreeg verkering met een lieve jongen en woonde al snel samen.

45
00:03:01.013 --> 00:03:06.009
Ik kreeg het gevoel er niet meer alleen voor te staan. Wel hield ik iedereen veilig op afstand.

46
00:03:06.014 --> 00:03:08.019
Drinkmaatjes kon ik niet genoeg hebben...

47
00:03:08.024 --> 00:03:13.004
en ook vrienden waren altijd welkom, als het maar een beetje oppervlakkig bleef.

48
00:03:13.009 --> 00:03:18.008
We probeerden mijn moeder al jaren op te laten nemen, maar we vonden geen geschikte instelling.

49
00:03:18.013 --> 00:03:21.000
Tot er een nieuwe prive-kliniek opende.

50
00:03:21.005 --> 00:03:25.002
Dankzij een betrokken en welgestelde tante kon mijn moeder daar terecht.

51
00:03:25.007 --> 00:03:28.013
Een maand zou ze wegblijven. Ik had eindelijk rust.

52
00:03:28.018 --> 00:03:31.007
Niemand had me nodig en dat was heerlijk.

53
00:03:31.012 --> 00:03:35.017
Ik ging geen leuke hobby zoeken zoals paardrijden. Ik ontspande me in de kroeg.

54
00:03:35.022 --> 00:03:38.010
Daar werd gelachen en waren er geen problemen.

55
00:03:38.015 --> 00:03:42.001
Sowieso geen problemen die niet morgen konden worden opgelost.

56
00:03:42.006 --> 00:03:44.012
Ik was op, ik kon niet meer.

57
00:03:44.017 --> 00:03:47.015
Ik had er ook geen vertrouwen in dat het goed kwam.

58
00:03:47.020 --> 00:03:53.014
Dit ging al meer dan 20 jaar zo, een maandje in een kliniek ging dat echt niet veranderen. En dat was ook zo.

59
00:03:53.019 --> 00:03:56.005
Meteen na thuiskomst, viel mijn moeder terug.

60
00:03:56.010 --> 00:03:59.018
Ik was ten einde raad en liep op mijn laatste restjes tandvlees.

61
00:03:59.023 --> 00:04:03.012
Een tweede opname voor mijn moeder volgde en weer was het even rustig.

62
00:04:03.017 --> 00:04:05.019
Na iedere opname viel ze terug.

63
00:04:05.024 --> 00:04:09.015
Voor haar doorzettingsvermogen had ik ontzettend veel bewondering.

64
00:04:09.020 --> 00:04:13.001
Ik zag dat ze heel graag wilde stoppen maar het gewoon niet kon.

65
00:04:13.006 --> 00:04:17.022
Eindelijk viel het kwartje in een kliniek in Zuid Afrika, waar ze maanden verbleef.

66
00:04:18.002 --> 00:04:20.012
Mijn moeder was ineens verslaafde in herstel.

67
00:04:20.017 --> 00:04:24.020
Ik en mijn broertje bleven wachten op het moment dat het weer mis zou gaan...

68
00:04:25.000 --> 00:04:27.021
maar dat moment kwam niet. Om het te vieren dronk ik.

69
00:04:28.001 --> 00:04:34.015
Zij vertelde mij een paar jaar nadat we elkaar leerden kennen dat haar moeder een alcoholprobleem had.

70
00:04:34.020 --> 00:04:39.010
Alcoholist was pas later aan bod. Ze vertelde het voorzichtig, in etappes.

71
00:04:39.015 --> 00:04:42.000
Ik denk dat pas de laatste periode...

72
00:04:42.005 --> 00:04:46.016
nadat haar moeder opgenomen was geweest, dat toen alles eruit kwam.

73
00:04:46.021 --> 00:04:50.024
Dat toen pas duidelijk was wat ze had meegemaakt en wat ze voor haar moeder deed.

74
00:04:51.004 --> 00:04:53.020
Welke verantwoordelijkheid zij had.

75
00:04:57.000 --> 00:05:02.015
Dat mijn moeder mij niet meer nodig had voelde als een bevrijding, maar ik vond het ook doodeng.

76
00:05:02.020 --> 00:05:06.011
Ik was het zo gewend geraakt, dat ik een beetje zonder 'werk' zat.

77
00:05:06.016 --> 00:05:10.006
Ik werd onrustig en alcohol was het enige waar ik rustig van werd.

78
00:05:10.011 --> 00:05:14.018
Ik wachtte tot mijn vriend ging slapen zodat ik een fles wijn of twee kon drinken.

79
00:05:14.023 --> 00:05:18.017
En als die wijn op was, stortte ik me op wat er maar te vinden was.

80
00:05:18.022 --> 00:05:21.018
Omdat ik alles stiekem achter gesloten deuren deed...

81
00:05:21.023 --> 00:05:24.007
had niemand door dat het niet goed met me ging.

82
00:05:24.012 --> 00:05:28.014
Ik werkte als freelance journalist en kon mijn eigen uren indelen.

83
00:05:28.019 --> 00:05:33.003
Perfect, want ik kon met een kater thuis schrijven. Niemand die me zag.

84
00:05:33.008 --> 00:05:36.018
Mijn vriend en ik hadden wel woorden over mijn alcoholgebruik.

85
00:05:36.023 --> 00:05:40.013
Hij vond dat ik veranderde en dat ik er geen controle meer over had.

86
00:05:40.018 --> 00:05:44.007
Ik vond hem een zeikerd. Ik ben gewoon heel gezellig.

87
00:05:44.012 --> 00:05:46.024
Ik begon NOG vaker stiekem alleen te drinken.

88
00:05:47.004 --> 00:05:48.019
Ik leidde een schaduwleven.

89
00:05:48.024 --> 00:05:52.020
En van dat leven had ik genoeg, ik wilde spanning en avontuur.

90
00:05:53.000 --> 00:05:56.011
Ik zocht steeds vaker vrienden op en was vaker in de stad te vinden.

91
00:05:56.016 --> 00:05:59.014
Na vijf jaar een relatie verliet ik mijn vriendje.

92
00:05:59.019 --> 00:06:01.010
Hij begreep er niets van.

93
00:06:01.015 --> 00:06:04.010
Ik verhuisde en had ineens een heel huis voor mijzelf.

94
00:06:04.015 --> 00:06:08.020
Ik maakte wilde plannen over schoenenkamers, mooie meubelen en een nieuwe vloer.

95
00:06:09.000 --> 00:06:13.022
In werkelijkheid besprak ik het elke avond in de kroeg met iedereen die het maar wilde horen.

96
00:06:14.002 --> 00:06:19.017
Ondertussen veranderde mijn huis in een vuilnisbelt, mensen uitnodigen ging al lang niet meer.

97
00:06:19.022 --> 00:06:23.005
Qua alcohol had ik geen idee dat het slecht ging met Lotje.

98
00:06:23.010 --> 00:06:25.023
Ik dacht wel dat ze niet lekker in haar vel zat.

99
00:06:26.003 --> 00:06:27.015
Dat zei ze ook.

100
00:06:27.020 --> 00:06:31.004
Het waren continu excuses, excuses die ik goed begreep.

101
00:06:31.009 --> 00:06:33.019
Het was net uit na 4,5 jaar.

102
00:06:33.024 --> 00:06:37.001
Tuurlijk zit je dan in een dip en ga je flink op stap.

103
00:06:37.006 --> 00:06:40.002
Je hebt een nieuw huis die nog niet is ingericht.

104
00:06:40.007 --> 00:06:44.020
Dan voel je je niet thuis en ga je vaak weg, dan ga je naar de kroeg.

105
00:06:45.000 --> 00:06:50.014
Ehm... Als je het erg druk hebt op je werk dan pak je op vrijdag lekker een borrel om te ontladen.

106
00:06:50.019 --> 00:06:54.003
Al die excuses zijn voor mij heel erg logisch...

107
00:06:54.008 --> 00:06:56.022
om de stad in te gaan en op stap te gaan.

108
00:06:59.000 --> 00:07:01.004
Met mijn moeder ging het wel heel goed.

109
00:07:01.009 --> 00:07:05.006
Gezonder dan ooit besloot ze iets terug te doen voor verslaafden.

110
00:07:05.011 --> 00:07:10.004
Omdat we beiden journalistiek hadden gestudeerd vroeg ze of we samen een tijdschrift zouden starten.

111
00:07:10.009 --> 00:07:14.022
Ik vond alles fantastisch: van de naam verzinnen, Lef Magazine, tot de vormgeving.

112
00:07:15.002 --> 00:07:18.006
Het moest een mooi tijdschrift worden. Geen daklozenkrant.

113
00:07:18.011 --> 00:07:21.016
Dat ik zelf ook tot de doelgroep behoorde, kwam niet in me op.

114
00:07:21.021 --> 00:07:24.007
Vanaf dat moment ging het snel bergafwaarts.

115
00:07:24.012 --> 00:07:27.020
Ik zat iedere avond in de kroeg of was thuis aan de borrel.

116
00:07:28.000 --> 00:07:33.011
Aan de borrel klinkt gezellig, maar gezellig was drinken al lang niet meer. Ik kon niet stoppen.

117
00:07:33.016 --> 00:07:37.023
Als vrienden naar huis gingen omdat ze de dag erna moesten werken, bleef ik zitten.

118
00:07:38.003 --> 00:07:40.024
Ik was mijn verantwoordelijkheidsgevoel kwijt.

119
00:07:41.004 --> 00:07:43.022
Elke ochtend schoot ik in totale paniek wakker...

120
00:07:44.002 --> 00:07:47.018
niet wetende wat ik de nacht ervoor had gedaan en hoe ik thuis kwam.

121
00:07:47.023 --> 00:07:51.005
Ik trilde omdat ik te veel op had of omdat ik nog niets had gehad.

122
00:07:51.010 --> 00:07:53.018
Het beheerste mijn leven.

123
00:07:53.023 --> 00:07:59.000
Men zag een vrolijke jonge vrouw die graag in de kroeg zat met vrienden en een goede baan had.

124
00:07:59.005 --> 00:08:01.011
Een levensgenieter. Ik wist wel beter.

125
00:08:01.016 --> 00:08:04.021
Mijn leven was een puinhoop waar ik niets over te zeggen had.

126
00:08:05.001 --> 00:08:09.024
Ik at vrijwel niets meer. Ik begreep niet dat mensen na twee drankjes naar huis konden gaan.

127
00:08:10.004 --> 00:08:12.018
Als ik EEN biertje drink, drink ik tot ik neerval.

128
00:08:12.023 --> 00:08:16.019
Thuis was ik een doodongelukkig, uitgehongerd zielig hoopje mens.

129
00:08:16.024 --> 00:08:20.004
Mijn beste vriendin, die ik al jaren ken, had het wel door.

130
00:08:20.009 --> 00:08:22.018
Ik duwde haar langzaam uit mijn leven.

131
00:08:22.023 --> 00:08:27.002
Ik kon niet meer. Het was klaar. Ik ging eraan onderdoor.

132
00:08:27.007 --> 00:08:31.000
Op een avond bij haar thuis heeft ze me de wind van voren gegeven.

133
00:08:31.005 --> 00:08:35.007
Ze worstelde erg met zichzelf. Ik begreep niet dat zij bleef drinken.

134
00:08:35.012 --> 00:08:39.005
Je moet jezelf een keer een schop onder je kont geven en verdergaan.

135
00:08:39.010 --> 00:08:43.024
Ik begreep niet waarom ze dat niet deed en daar sprak ik haar op aan.

136
00:08:44.004 --> 00:08:48.006
Ik zei: Waar ben je mee bezig? Je verknalt eigenlijk alles.

137
00:08:48.011 --> 00:08:52.008
Toen kwam het hoge woord eruit: Hoeveel ze dronk, dat ze thuis dronk.

138
00:08:52.013 --> 00:08:55.002
Dat ze de cirkel niet kon doorbreken.

139
00:08:55.007 --> 00:08:56.019
Dat was midden in de nacht.

140
00:08:56.024 --> 00:09:00.003
De volgende ochtend werd ze wakker en wist ze er niks meer van.

141
00:09:00.008 --> 00:09:02.024
Toen heb ik haar eraan herinnerd.

142
00:09:03.004 --> 00:09:06.006
Ik gaf aan dat ze het zelf aan haar moeder kon vertellen...

143
00:09:06.011 --> 00:09:09.014
en dat ik haar moeder sowieso de volgende dag ging bellen.

144
00:09:09.019 --> 00:09:11.023
En dat ik me zorgen maakte.

145
00:09:12.003 --> 00:09:13.015
Ik brak.

146
00:09:13.020 --> 00:09:17.008
Ik was zo dankbaar dat iemand het zag en dat ik niet meer verder kon.

147
00:09:17.013 --> 00:09:22.006
Ik stonk, had holle ogen, mijn gezicht was grijs en ik had geen leven meer.

148
00:09:22.011 --> 00:09:25.013
Ze belde mijn moeder om te zeggen dat ik niet kon komen werken.

149
00:09:25.018 --> 00:09:28.000
Ze dwong me om de kliniek te bellen.

150
00:09:28.005 --> 00:09:31.020
Ik probeerde nog om er onderuit te komen, maar dat accepteerde ze niet.

151
00:09:32.000 --> 00:09:35.002
Ik kon niets meer zelf; alcohol bepaalde alles.

152
00:09:35.007 --> 00:09:39.021
Ik wilde niet zo zijn, maar ik kon niet anders en ik had ontzettend hard hulp nodig.

153
00:09:40.001 --> 00:09:42.023
Een week later zat ik in een kliniek in Zuid-Afrika.

154
00:09:43.003 --> 00:09:45.001
Ik ben nu bijna een jaar in herstel.

155
00:09:45.006 --> 00:09:48.021
Ik bezoek meetings en heb vrienden en de kroeg lang vermeden.

156
00:09:49.001 --> 00:09:52.021
Ik durfde niet meer. Als ik EEN biertje drink, is het gedaan.

157
00:09:53.001 --> 00:09:55.007
Ik wil nooit terug naar mijn oude leven.

158
00:09:55.012 --> 00:10:00.011
Ik ben ZO trots dat ik hoofredacteur ben van een tijdschrift voor verslaafden in herstel.

159
00:10:00.016 --> 00:10:05.023
Het stigma is ZO groot. Verslaafden zijn geen dronken mannen in parken of mensen zonder ruggengraat.

160
00:10:06.003 --> 00:10:10.016
Men denkt dat mensen hetzelfde voelen als zij een drankje drinken, maar dat is niet zo.

161
00:10:10.021 --> 00:10:15.011
Dat maakt het moeilijk uit te leggen aan andere mensen die ook echt wel eens te veel drinken.

162
00:10:15.016 --> 00:10:19.013
Elke vezel in mijn lichaam had alcohol nodig. Ik dacht alleen daar aan.

163
00:10:19.018 --> 00:10:23.000
Het heeft niets met wilskracht te maken of een zwakke geest...

164
00:10:23.005 --> 00:10:27.018
het is een primaire aandoening die maakt dat zodra mijn lichaam alcohol binnen krijgt...

165
00:10:27.023 --> 00:10:29.020
het voelt alsof ik in een warm bad kom.

166
00:10:30.000 --> 00:10:32.022
Ik had veel moeite om te wennen aan mijn nieuwe leven.

167
00:10:33.002 --> 00:10:36.015
Het is niet alleen het stoppen, dat is gek genoeg het makkelijke deel.

168
00:10:36.020 --> 00:10:38.009
Mijn leven moest op de schop.

169
00:10:38.014 --> 00:10:41.007
Ik moest leren om plezier te hebben zonder alcohol.

170
00:10:41.012 --> 00:10:43.014
Wat doet een mens als hij niet drinkt?!

171
00:10:43.019 --> 00:10:46.023
Ik ben blij dat ik iets terug doe in de vorm van Lef Magazine...

172
00:10:47.003 --> 00:10:49.013
en trots dat we de ziekte positief gebruiken.

173
00:10:49.018 --> 00:10:52.008
We zijn niet zielig. We kunnen alleen niet drinken.

174
00:10:52.013 --> 00:10:55.001
Ook voor familieleden is verslaving een hel.

175
00:10:55.006 --> 00:10:59.004
Met Lef proberen we hen duidelijk te maken dat echt iedereen hulp kan krijgen.

176
00:10:59.009 --> 00:11:02.018
Lef Magazine hoopt zo het taboe een beetje te doorbreken.

177
00:11:02.023 --> 00:11:04.016
Het is niets om je voor te schamen.

178
00:11:04.021 --> 00:11:08.017
Het is een moeilijk te begrijpen ziekte, omdat alcohol zo geaccepteerd is.

179
00:11:08.022 --> 00:11:13.002
Ik gebruik mijn kennis en ervaring nu om anderen steun en herkenning te bieden.

180
00:11:13.007 --> 00:11:16.023
APPLAUS

181
00:11:24.009 --> 00:11:28.010
Zijn er mensen die zich in het verhaal van Lotje herkennen?

182
00:11:30.009 --> 00:11:31.021
Wil je komen staan?

183
00:11:32.001 --> 00:11:35.010
Wat herken jij? Ehm, nou, eigenlijk bijna alles.

184
00:11:35.015 --> 00:11:38.014
Alleen de details verschillen een beetje...

185
00:11:38.019 --> 00:11:43.013
maar ik heb zelf ongeveer hetzelfde verhaal: Een alcoholist als vader.

186
00:11:43.018 --> 00:11:46.001
En eigenlijk hetzelfde pad gevolgd.

187
00:11:46.006 --> 00:11:51.007
Ik nam me voor niet hetzelfde te worden en bij mij was het dan voornamelijk in drugs.

188
00:11:51.012 --> 00:11:55.004
En alcohol ook. Het hele pakket. En gokken.

189
00:11:55.009 --> 00:11:59.002
O. En eh... ja, eigenlijk alle verslavingen een beetje. Haha.

190
00:11:59.007 --> 00:12:01.010
Alles voor de prijs van EEN. Ja.

191
00:12:01.015 --> 00:12:05.003
Ik herken erg dat je een beeld houdt dat je nooit zo wil worden.

192
00:12:05.008 --> 00:12:11.000
Dat je dat als kind voorneemt. Die verslaving zit in je. En toch gebeurt het.

193
00:12:11.005 --> 00:12:12.022
De verslaving zit in je, zeg je.

194
00:12:13.002 --> 00:12:15.011
Ja, ik geloof dat het genetisch bepaald is.

195
00:12:15.016 --> 00:12:17.023
In combinatie met wat je meemaakt als kind.

196
00:12:18.003 --> 00:12:20.013
Ik heb ook dingen meegemaakt met mijn vader.

197
00:12:20.018 --> 00:12:24.002
Dus het is een ziekte? Ik... Ja, het is een ziekte.

198
00:12:24.007 --> 00:12:27.012
Raar is dat, he, want je bent een intelligente vrouw.

199
00:12:27.017 --> 00:12:32.010
Een slimme man. Een slimme moeder. En toch... Hartstikke stom.

200
00:12:32.015 --> 00:12:34.018
Haha. En toch hartstikke stom.

201
00:12:36.000 --> 00:12:40.014
Wanneer legde jij de link tussen jezelf en je moeder? Dat was niet vanzelfsprekend.

202
00:12:40.019 --> 00:12:45.005
Nou... stiekem had ik die al heel erg lang... gelegd.

203
00:12:45.010 --> 00:12:50.006
Ik bedoel: Ik ben niet stom en wist echt wel wat er aan de hand was.

204
00:12:50.011 --> 00:12:55.014
Zeker als ik keek naar vrienden of als ik op stap was, dan zag ik het verschil echt wel.

205
00:12:55.019 --> 00:13:01.000
Maar om echt toe te kunnen geven 'Ik ben verslaafd en ik kan NOOIT meer drinken'...

206
00:13:01.005 --> 00:13:03.023
dat was me een stapje te ver. Dus dat duurde lang.

207
00:13:04.003 --> 00:13:06.018
Je wilde de drank niet missen. Tuurlijk niet.

208
00:13:06.023 --> 00:13:10.014
Nee, ik dacht: Ik vind het te gek en ik ben hartstikke gezellig.

209
00:13:10.019 --> 00:13:13.004
'Ik ga lekker naar de kroeg, lekker uit.'

210
00:13:13.009 --> 00:13:14.021
Nee...

211
00:13:15.001 --> 00:13:21.022
Kan je je het moment nog herinneren dat je voor jezelf dacht: Nu kan ik echt niet meer zonder alcohol.

212
00:13:22.002 --> 00:13:23.014
En waar dat was en...

213
00:13:25.001 --> 00:13:28.013
Ja, ehm... Die momenten heb ik erg vaak gehad.

214
00:13:28.018 --> 00:13:34.023
Ehm... Maar het moment dat ik me ECHT besefte dat ik ook nooit meer KON drinken...

215
00:13:35.003 --> 00:13:39.022
was... Ik schoof makkelijk de schuld... 'Ik was niet zo erg als mijn moeder.'

216
00:13:40.002 --> 00:13:43.000
'Kijk, mijn moeder, was echt een alcoholist.'

217
00:13:43.005 --> 00:13:47.012
En ik, ja... 'Je bent jong en je wilt wat.'

218
00:13:47.017 --> 00:13:51.022
Maar ehm... Toen ging ik eens nadenken en dacht ik:

219
00:13:52.002 --> 00:13:57.005
'Eigenlijk is het enige verschil met mijn moeder dat ik geen kinderen heb die mij zien.'

220
00:13:57.010 --> 00:13:58.022
Dat was het enige.

221
00:13:59.002 --> 00:14:01.001
En pas toen viel het kwartje.

222
00:14:05.022 --> 00:14:09.016
Ehm, ja, ik vroeg me af hoe jouw moeder hierop terugkijkt.

223
00:14:09.021 --> 00:14:14.005
Voelt zij zich schuldig over al die dingen die met jou gebeurd zijn?

224
00:14:14.010 --> 00:14:19.003
Dat mag ik hopen(!) Haha. GELACH Nee, nee... Misschien...

225
00:14:19.008 --> 00:14:22.022
Nee, dat zul je haar toch echt zelf moeten vragen. Ja.

226
00:14:23.002 --> 00:14:25.018
Laten we dat doen. De vraag is gesteld.

227
00:14:25.023 --> 00:14:27.010
Ik ben ook moeder. Ja.

228
00:14:27.015 --> 00:14:33.017
Het lijkt mij verschrikkelijk als mijn dochter of mijn zoon hier zou staan met dit verhaal.

229
00:14:34.019 --> 00:14:37.007
Hoe is dat nou voor u?

230
00:14:37.012 --> 00:14:43.009
Ehm, volgens mij is het altijd verschrikkelijk als je zoon of dochter een ziekte heeft. M-hm.

231
00:14:43.014 --> 00:14:46.017
Ehm... Voel ik me schuldig? Ik kom even terug.

232
00:14:46.022 --> 00:14:48.009
Eh, nee, niet meer.

233
00:14:48.014 --> 00:14:52.021
Weet je wat het is? Ik heb de blauwe ogen van mijn lieve vader en moeder geerfd...

234
00:14:53.001 --> 00:14:55.023
en ik ga hen ook niet verantwoordelijk stellen.

235
00:14:56.003 --> 00:15:00.018
Het grote geluk is dat het een aandoening is waar een hele goede behandeling voor is.

236
00:15:00.023 --> 00:15:04.015
Moet je haar zien staan. Ik ben zo verschrikkelijk trots.

237
00:15:04.020 --> 00:15:09.022
En kijk u hier staan. Precies. Hahaha. Dus, nee, niet schuldig.

238
00:15:10.002 --> 00:15:12.016
Niet meer. Wel gehad, denk ik? Ja. Ja.

239
00:15:13.017 --> 00:15:15.018
Dank je wel. Alsjeblieft.

240
00:15:15.023 --> 00:15:18.011
Word je verleid, nog steeds?

241
00:15:22.005 --> 00:15:24.016
Ja, tuurlijk, er zijn altijd wel momenten.

242
00:15:24.021 --> 00:15:28.009
Als je veel stress hebt of het gaat even moeilijk...

243
00:15:30.004 --> 00:15:32.009
Eigenlijk valt het heel erg mee.

244
00:15:32.014 --> 00:15:35.008
En zeker niet op plekken waar je het zou verwachten.

245
00:15:35.013 --> 00:15:38.009
Ik heb het eerder thuis, dat ik rusteloos word...

246
00:15:38.014 --> 00:15:43.015
en dat ik... Ik vluchtte altijd mijn huis uit, wilde niet thuis zijn.

247
00:15:43.020 --> 00:15:46.022
Dat heb ik nog steeds een beetje. Maar ik denk...

248
00:15:47.002 --> 00:15:51.003
dat als je je goed blijft beseffen waarom je niet drinkt...

249
00:15:51.008 --> 00:15:55.008
en hoe leuk je nieuwe leven is met alles erop en eraan...

250
00:15:55.013 --> 00:15:57.020
en dat je ervoor blijft werken.

251
00:15:58.023 --> 00:16:01.014
Dus dat is je wapen? Ja.

252
00:16:01.019 --> 00:16:05.016
Weet wie je bent en het leven dat je kan leiden zonder drank.

253
00:16:05.021 --> 00:16:07.021
Ik heb het niet nodig.

254
00:16:08.001 --> 00:16:09.013
Nee...

255
00:16:09.018 --> 00:16:11.005
Dank je wel.

256
00:16:11.010 --> 00:16:14.004
APPLAUS

257
00:16:25.005 --> 00:16:28.013
En? Spannend. Spannend. Ja, opgelucht.

258
00:16:28.018 --> 00:16:30.005
Waarom?

259
00:16:31.010 --> 00:16:35.006
Mijn vrienden wisten natuurlijk wel... Ik ben er niet geheim over.

260
00:16:35.011 --> 00:16:37.017
Dat vind ik juist belangrijk. M-hm.

261
00:16:37.022 --> 00:16:40.013
Maar nu weten heel veel mensen het. Ja.

262
00:16:40.018 --> 00:16:45.003
Ja... Maar wat vind je daar dan moeilijk of lastig aan?

263
00:16:45.008 --> 00:16:48.003
Ik hoop dat ze denken: Goh, wat een leuke meid.

264
00:16:48.008 --> 00:16:50.000
'Is dat een drinker?'

265
00:16:50.005 --> 00:16:52.004
Hoe helpen jouw vrienden je?

266
00:16:52.009 --> 00:16:54.014
Die zijn fantastisch. Ja.

267
00:16:54.019 --> 00:16:56.014
Dank je wel. Dank je wel.

268
00:16:58.001 --> 00:17:01.002
Marianne en Andra zijn een twee-eiige tweeling.

269
00:17:01.007 --> 00:17:06.005
Ze doen alles samen, delen lief en leed en houden zielsveel van elkaar.

270
00:17:06.010 --> 00:17:09.014
Wanneer Marianne als jonge vrouw ernstig ziek wordt...

271
00:17:09.019 --> 00:17:13.008
en datgene wat ze het liefst wil door haar vingers ziet glippen...

272
00:17:13.013 --> 00:17:15.016
doet Andra haar een bijzonder aanbod.

273
00:17:15.021 --> 00:17:19.017
Dit is een verhaal van onvoorwaardelijke zusterliefde.

274
00:17:19.022 --> 00:17:23.001
MUZIEK

275
00:17:32.013 --> 00:17:37.012
Ik ben in het hart van mama geboren en in de buik van tante Andra...

276
00:17:37.017 --> 00:17:40.017
maar ik ben niet tante Andra's kindje.

277
00:17:42.017 --> 00:17:44.013
Het is voorjaar. Lekker weer.

278
00:17:44.018 --> 00:17:47.011
We hebben van alles op het programma staan.

279
00:17:47.016 --> 00:17:50.017
Marianne, mijn zus, voelt zich niet zo lekker.

280
00:17:50.022 --> 00:17:52.022
Ze heeft een knobbeltje in haar lies.

281
00:17:53.002 --> 00:17:56.024
Mijn moeder die verpleegkundige geweest is, vertrouwt het niet.

282
00:17:57.004 --> 00:18:01.000
In het weekend slaapt ze beneden, omdat ze ZO beroerd is.

283
00:18:01.005 --> 00:18:06.009
Bij ons uitje met het hockeyteam, een dagje naar de Efteling, laat ze verstek gaan.

284
00:18:06.014 --> 00:18:10.021
Ik ga wel mee, maar ik heb de hele dag een onrustig gevoel.

285
00:18:11.001 --> 00:18:15.001
Met de meiden kopen we een kleinigheidje voor Marianne, als troost.

286
00:18:15.006 --> 00:18:18.005
Aan het einde van de dag gaan we wat drinken.

287
00:18:18.010 --> 00:18:21.006
Mijn moeder belt me op in de kroeg.

288
00:18:21.011 --> 00:18:23.008
Ik trek spierwit weg:

289
00:18:23.013 --> 00:18:29.015
Als mijn moeder me hier kan vinden en het nodig vindt me te bellen, dan moet er iets aan de hand zijn.

290
00:18:29.020 --> 00:18:35.003
Op mijn 24e is er een agressieve vorm van lymfklierkanker bij mij geconstateerd.

291
00:18:35.008 --> 00:18:38.023
In EEN klap krijgt je toekomst een HELE andere wending.

292
00:18:39.003 --> 00:18:43.005
Al je toekomstdromen zie en voelde je een beetje vervagen.

293
00:18:43.010 --> 00:18:49.011
Van een ogenschijnlijk gezonde, sportieve meid, was ik in EEN keer een doodzieke patient.

294
00:18:49.016 --> 00:18:55.014
Mijn wereld stond volledig op zijn kop en bestond vooral uit heel, heel, heel veel ziekenhuisbezoeken..

295
00:18:55.019 --> 00:19:01.002
verschillende soorten chemokuren en daarbovenop kreeg ik nog een beenmergtransplantatie.

296
00:19:01.007 --> 00:19:04.016
Er komt op zo'n moment ENORM veel op je af.

297
00:19:04.021 --> 00:19:10.008
Het voelde met name vooral heel vaak alsof het niet over mij ging, maar over iemand heel anders.

298
00:19:10.013 --> 00:19:13.011
Alles deed ik om te kunnen overleven.

299
00:19:13.016 --> 00:19:19.016
Na de eerste schok en een flink aantal chemokuren verder komen eigenlijk wel weer de vragen:

300
00:19:19.021 --> 00:19:24.019
'Word ik weer beter? Hoe lang gaat dit duren? Kan ik nog wel kinderen krijgen?'

301
00:19:24.024 --> 00:19:28.017
Toen ik dit aan dokter Kluin, mijn behandelend arts, voorstelde...

302
00:19:28.022 --> 00:19:32.006
had ik een gesprek met ze, samen met mijn ouders en An.

303
00:19:32.011 --> 00:19:36.000
Op de eerste twee vragen kon ook zij geen antwoord geven.

304
00:19:36.005 --> 00:19:43.003
Dat ligt aan zo veel factoren: slaan eindelijk de medicijnen aan, hoe ga je zelf in dit proces staan.

305
00:19:43.008 --> 00:19:45.019
Maar over de derde vraag was ze onherroepelijk:

306
00:19:45.024 --> 00:19:48.002
Ik kon geen kinderen meer krijgen.

307
00:19:48.007 --> 00:19:52.002
Geen kinderen? Dat kwam harder bij me binnen, dan het feit...

308
00:19:52.007 --> 00:19:55.016
dat ze me niets kon zeggen over mijn overlevingskansen.

309
00:19:55.021 --> 00:19:57.018
Marianne is ontroostbaar.

310
00:19:57.023 --> 00:20:03.006
We lopen de gang op en ik zeg haar dat ze niet meer hoeft te huilen, omdat ik haar draagmoeder word.

311
00:20:03.011 --> 00:20:07.019
Dat idee had ik al een hele tijd in gedachten en nooit meer losgelaten.

312
00:20:07.024 --> 00:20:10.014
Na al die ellende en machteloos toekijken...

313
00:20:10.019 --> 00:20:12.023
kon ik eindelijk wat voor haar doen.

314
00:20:13.003 --> 00:20:17.005
Marianne was zo overmand door emoties dat ze het niet eens goed hoorde.

315
00:20:17.010 --> 00:20:24.004
Maar mijn moeder zei: An, dat is ongelooflijk lief van je, maar we kijken eerst hoe het verdergaat.

316
00:20:24.009 --> 00:20:26.010
De jaren gaan daarna voorbij.

317
00:20:26.015 --> 00:20:31.003
Ik trouw, Marianne wordt na 4,5 jaar chemokuren schoon verklaard...

318
00:20:31.008 --> 00:20:33.012
maar zal nooit beter verklaard worden.

319
00:20:33.017 --> 00:20:38.001
De artsen denken dat de ziekte bij haar altijd latent aanwezig zal blijven.

320
00:20:38.006 --> 00:20:41.020
Maar dat weerhoudt haar er niet van om door te gaan met leven.

321
00:20:42.000 --> 00:20:43.012
Ze trouwt met Frank.

322
00:20:43.017 --> 00:20:47.024
En ik krijg drie zoons: Luke, Tim en Bas. We zijn heel gelukkig.

323
00:20:48.004 --> 00:20:50.014
Ik leerde Marianne kennen in 2000.

324
00:20:50.019 --> 00:20:53.018
Voor die tijd was Marianne al ziek geweest.

325
00:20:53.023 --> 00:20:58.015
In mijn achterhoofd zat al wel dat wij geen kinderen konden krijgen.

326
00:20:58.020 --> 00:21:01.000
Dat wil je op dat moment niet horen.

327
00:21:01.005 --> 00:21:03.023
Maar dat was natuurlijk wel realiteit.

328
00:21:04.003 --> 00:21:09.018
Voor mij was de liefde sterker dan het feit dat we kinderen zouden moeten krijgen.

329
00:21:09.023 --> 00:21:13.024
Op een gegeven moment krijgt iedereen om je heen kinderen.

330
00:21:14.004 --> 00:21:17.015
Dan kriebelt het: Wie weet kunnen we wel kinderen krijgen.

331
00:21:17.020 --> 00:21:19.013
Dat was dus uitgesloten.

332
00:21:21.017 --> 00:21:25.008
En dan is daar het moment daar om mijn belofte waar te maken.

333
00:21:25.013 --> 00:21:30.006
Frank en Marianne willen heel graag een kindje en adoptie is voor Frank geen optie.

334
00:21:30.011 --> 00:21:33.018
Ik bespreek met hen dat ik graag een kindje voor hun wil dragen.

335
00:21:33.023 --> 00:21:36.013
Marianne vindt het te veel van mij gevraagd...

336
00:21:36.018 --> 00:21:41.019
en gaat op onderzoek uit of ze misschien zelf, via eiceldonatie, een kind mag dragen.

337
00:21:41.024 --> 00:21:45.016
Na heel wat onderzoeken geeft de cardioloog haar groen licht...

338
00:21:45.021 --> 00:21:49.009
met een kleine twijfel, maar Marianne heeft genoeg gehoord.

339
00:21:49.014 --> 00:21:55.012
Na een gesprek met een psycholoog is het duidelijk: We gaan voor deze optie, we staan er alle vier achter.

340
00:21:55.017 --> 00:21:58.015
Voor mij was dat op dat moment wel een beetje lastig.

341
00:21:58.020 --> 00:22:03.021
Ik vond dat ik alles in mijn eentje had gedaan, met veel liefde en warmte van mijn omgeving

342
00:22:04.001 --> 00:22:05.021
lieve vrienden en familie...

343
00:22:06.001 --> 00:22:10.011
maar ik dacht: Dit kan ik ook alleen doen met behulp van eiceldonatie.

344
00:22:10.016 --> 00:22:16.007
Dan hoefde ik het niet aan An te vragen om negen maanden met ONS kindje rond te lopen.

345
00:22:16.012 --> 00:22:22.003
Na veel praten met onze ouders, gynaecoloog, cardioloog, dokter Peters, dokter Kluin...

346
00:22:22.008 --> 00:22:27.024
ging het licht op groen en dan gaat het bij mij ook niet meer op oranje en zeker niet op rood.

347
00:22:28.004 --> 00:22:31.018
In het ziekenhuis krijgen we al snel de naam 'dreamteam'.

348
00:22:31.023 --> 00:22:33.021
We gingen beiden aan de hormonen.

349
00:22:34.001 --> 00:22:39.006
An om de eitjes te laten rijpen, ik om mijn baarmoeder te laten rijpen.

350
00:22:39.011 --> 00:22:44.016
Eigenlijk had ik al snel in de gaten dat ik die hormonen niet verdroeg.

351
00:22:44.021 --> 00:22:49.009
Maar als ik iets in mijn hoofd heb... Ik dacht: Ik geef niet op, ik zeg het tegen niemand.

352
00:22:49.014 --> 00:22:51.021
Ik moest en zou zwanger worden.

353
00:22:52.001 --> 00:22:56.017
Bij An zijn toen de eitjes weggehaald en bij mij zijn de embryo's teruggeplaatst.

354
00:22:56.022 --> 00:23:00.005
Hoe blij was ik niet dat ik toch een beetje zwanger was!

355
00:23:00.010 --> 00:23:04.016
Van al de hormonen krijg je toch wel de gevoelens dat je zwanger bent.

356
00:23:04.021 --> 00:23:08.017
Helaas was dat niet het geval. Ehm... het was een miskraam.

357
00:23:08.022 --> 00:23:10.023
Dan komt die klap wel even hard aan.

358
00:23:11.003 --> 00:23:17.019
MAAR er was nog een embryo ingevroren, dus ik dacht: We gaan lekker voor poging twee.

359
00:23:17.024 --> 00:23:20.019
Niemand was het daarmee eens. Alleen ik, volgens mij.

360
00:23:20.024 --> 00:23:24.022
Maar dat ging snel mis, want de embryo kwam niet goed uit de diepvries.

361
00:23:25.002 --> 00:23:27.014
Iedereen kon weer opgelucht ademhalen.

362
00:23:27.019 --> 00:23:30.016
Mijn aanbod draagmoeder te worden kwam weer aan de orde.

363
00:23:30.021 --> 00:23:38.010
Marianne blijft het moeilijk vinden, maar haar man Frank en ik overtuigen haar dat het goed komt.

364
00:23:38.015 --> 00:23:42.002
Het was een heel proces. We hebben ook veel gesprekken gevoerd.

365
00:23:42.007 --> 00:23:44.008
Hoe het in z'n gang moest gaan.

366
00:23:44.013 --> 00:23:49.016
Dus daar hebben we een hele tijd over gedaan voordat we zo'n belangrijke beslissing namen.

367
00:23:49.021 --> 00:23:54.007
Het feit dat zij draagmoeder wilde worden was natuurlijk ongelooflijk bijzonder.

368
00:23:54.012 --> 00:23:56.020
Als man heb je een hele makkelijke taak...

369
00:23:57.000 --> 00:24:00.017
maar het was natuurlijk een enorm proces waar we doorheen gingen.

370
00:24:00.022 --> 00:24:05.004
En het was enorm bijzonder dat je daar deel vanuit mocht maken.

371
00:24:06.005 --> 00:24:07.021
Vol goede moed gaan we ervoor.

372
00:24:08.001 --> 00:24:11.001
We vinden een gynaecoloog die bereid is ons te helpen.

373
00:24:11.006 --> 00:24:12.018
Daar zijn we zo blij mee!

374
00:24:12.023 --> 00:24:16.015
Daarna hebben we ook gesprekken met deskundigen op psychisch gebied...

375
00:24:16.020 --> 00:24:19.001
om te kijken of we echt goed doen aan ons plan.

376
00:24:19.006 --> 00:24:23.019
Een psychologe vertelt ons dat dit niet de makkelijkste manier van draagmoederschap is:

377
00:24:23.024 --> 00:24:28.002
Ik zal een kind dat genetisch voor de helft van mij is moeten loslaten

378
00:24:28.007 --> 00:24:34.019
en Marianne zal hoe dan ook het feit dat ze geen kinderen kan krijgen zelf moeten verwerken, dat verdriet.

379
00:24:34.024 --> 00:24:37.023
Goed voorbereid vertrouwen we erop dat we het aankunnen.

380
00:24:38.003 --> 00:24:40.024
Na een paar pogingen is het zo ver, ik ben zwanger.

381
00:24:41.004 --> 00:24:43.019
We zijn ZO blij, TOT aan de eerste echo.

382
00:24:43.024 --> 00:24:46.010
We krijgen een miskraam. Wat een verdriet.

383
00:24:46.015 --> 00:24:49.021
Maar bij mij ook meteen een gevoel dat we door moeten gaan.

384
00:24:50.001 --> 00:24:52.019
'Het kan echt, Marianne, ik weet het zeker.'

385
00:24:52.024 --> 00:24:55.016
Marianne twijfelt. Ik twijfel geen moment.

386
00:24:55.021 --> 00:24:58.018
We gaan er nog een keer voor. Het gaat zeker lukken.

387
00:24:58.023 --> 00:25:04.019
En op onze 36e verjaardag was het zover: de aller-, aller-, allerlaatste poging.

388
00:25:04.024 --> 00:25:08.018
En gelukkig, gelukkig bleek deze poging wel goed te gaan.

389
00:25:08.023 --> 00:25:12.023
Wat er dan allemaal niet door je heen gaat is niet te beschrijven.

390
00:25:13.003 --> 00:25:15.022
Frank en ik worden eindelijk papa en mama!

391
00:25:16.002 --> 00:25:18.007
Ook zijn er eigenlijk gelijk twijfels...

392
00:25:18.012 --> 00:25:21.018
want stel dat ik dit kindje als een neefje of nichtje zou zien.

393
00:25:21.023 --> 00:25:25.017
Of dat het niet goed komt met An of dat het kindje niet gezond is.

394
00:25:25.022 --> 00:25:28.020
Maar dat bleek gelukkig allemaal helemaal ongegrond.

395
00:25:29.000 --> 00:25:30.020
De zwangerschap ging goed...

396
00:25:31.000 --> 00:25:36.005
en na de bevalling is Tijn gelijk op MIJN buik gelegd en hij voelde meteen als onze zoon.

397
00:25:36.010 --> 00:25:41.001
Frank en ik waren de trotse, supertrotse ouders van onze kleine Tijn.

398
00:25:41.006 --> 00:25:48.004
Het bekende oermoedergevoel van 'O, je bent echt van ons en we laten je nooit meer gaan' was er meteen.

399
00:25:48.009 --> 00:25:51.017
Twee roze voetjes die boven een dekentje uitpiepten.

400
00:25:51.022 --> 00:25:53.010
'Hij is er en hij is gezond!'

401
00:25:53.015 --> 00:25:56.014
Dat heb ik wel 100 keer tegen mijn moeder uitgesproken.

402
00:25:56.019 --> 00:26:02.011
Ik bleef nog een nachtje in het ziekenhuis en Marianne, Frank en Tijn gingen diezelfde dag naar huis.

403
00:26:02.016 --> 00:26:06.000
Toen ik Tijn voor het eerst zag, was dat geweldig!

404
00:26:06.005 --> 00:26:08.000
Het was fantastisch!

405
00:26:08.005 --> 00:26:10.019
Het moment dat het geboren was, was het ons kind.

406
00:26:10.024 --> 00:26:13.016
We namen hem ook meteen na de geboorte mee naar huis.

407
00:26:13.021 --> 00:26:17.013
Wij waren de vader en de moeder. Absoluut. Zo voelde het ook.

408
00:26:17.018 --> 00:26:19.005
En zo is het ook.

409
00:26:21.004 --> 00:26:26.017
Als ik de volgende dag thuiskom, word ik overstelpt met telefoontjes, bloemen, kaarten en bezoek.

410
00:26:26.022 --> 00:26:30.005
Ik was compleet overdonderd, het was zo'n groot feest!

411
00:26:30.010 --> 00:26:34.014
Mijn zoontjes waren ook erg blij en mochten ook trakteren op school.

412
00:26:34.019 --> 00:26:39.004
Een week na Tijns geboorte hield ik hem voor het eerst wat langer vast.

413
00:26:39.009 --> 00:26:43.011
Mijn hormonen speelden op en totaal onverwachts kwamen er tranen.

414
00:26:43.016 --> 00:26:48.007
Maar ik wist het: Het is goed zo! Onze wens is in vervulling gegaan.

415
00:26:48.012 --> 00:26:51.001
Mijn lieve zus Marianne is moeder geworden.

416
00:26:51.006 --> 00:26:56.001
Helaas kwam er na al dit mooie geluk na 1,5 jaar een kink in de kabel.

417
00:26:56.006 --> 00:27:00.010
Tijdens een vriendinnenweekendje, waarin we Lieke echt beloofden...

418
00:27:00.015 --> 00:27:06.020
dat we alleen gezonde dingen zouden eten en drinken, dus ook geen cola light, mijn stiekeme verslaving...

419
00:27:07.000 --> 00:27:10.000
gaat het mis: Ik krijg die avond een hartstilstand.

420
00:27:10.005 --> 00:27:17.000
Het laatste wat ik zei: Je zou toch aan iemand moeten vragen om draagmoeder voor je te zijn.

421
00:27:17.005 --> 00:27:19.010
En toen viel ik om, op de schoot bij An.

422
00:27:19.015 --> 00:27:25.014
An dacht: Wat doet ze nou? Is ze overmand door emoties of krijgt ze een epileptische aanval?

423
00:27:25.019 --> 00:27:29.003
Maar gelukkig was een van onze vriendinnen dokter...

424
00:27:29.008 --> 00:27:33.007
en zij zag dat het echt mis was en ze begon gelijk met reanimeren.

425
00:27:33.012 --> 00:27:37.023
Marianne kreeg een acute hartstilstand. Mijn grootste angst werd waarheid.

426
00:27:38.003 --> 00:27:40.014
Het was vreselijk. We zaten in de Ardennen...

427
00:27:40.019 --> 00:27:44.005
probeerden rustig te blijven en namen allemaal een taak op ons.

428
00:27:44.010 --> 00:27:47.004
Ik belde de familie en een bevriend arts.

429
00:27:47.009 --> 00:27:50.004
In het ziekenhuis ging het bijna nog een keer mis.

430
00:27:50.009 --> 00:27:51.022
Marianne raakte in coma.

431
00:27:52.002 --> 00:27:55.009
Na een dag of vijf mocht ze naar Nederland gereden worden.

432
00:27:55.014 --> 00:28:00.002
Uren hebben we in haar oor gekletst. Gevraagd of ze wakker wilde worden.

433
00:28:00.007 --> 00:28:03.012
Foto's van Tijn laten zien, gehoopt en gebeden.

434
00:28:03.017 --> 00:28:07.020
Nu had ze eindelijk een kind en piepte ze er bijna tussenuit.

435
00:28:08.000 --> 00:28:11.018
Toen ik na vijf voor iedereen hele lange dagen ontwaakte...

436
00:28:11.023 --> 00:28:16.004
en als eerste zei 'Mag ik nu alsjeblieft een cola light'...

437
00:28:16.009 --> 00:28:18.024
dacht iedereen: Het komt wel weer goed.

438
00:28:19.004 --> 00:28:21.002
En dat is gelukkig gelukt.

439
00:28:21.007 --> 00:28:28.001
Hopelijk mag ik nog HEEL lang samen met Frank genieten van onze Tijn.

440
00:28:28.006 --> 00:28:32.008
Ik ben mijn zus voor altijd dankbaar, dat weet ze ook.

441
00:28:32.013 --> 00:28:36.013
Ik vind het nog steeds overweldigend dat ze dat ons heeft aangeboden...

442
00:28:36.018 --> 00:28:43.006
en toch ben ik stiekem ook blij dat ik na al haar overredingskracht op haar aanbod ben ingegaan.

443
00:28:43.011 --> 00:28:48.004
Geven was in dit geval makkelijker dan ontvangen.

444
00:28:48.009 --> 00:28:53.020
Dankbaar ben ik en iedereen om haar heen dat ze heeft laten zien wat een kracht een mens kan bezitten.

445
00:28:54.000 --> 00:28:56.017
Ik ben ongelooflijk trots op haar!

446
00:28:56.022 --> 00:28:59.024
APPLAUS

447
00:29:13.016 --> 00:29:15.003
Wow!

448
00:29:16.018 --> 00:29:20.018
Het is natuurlijk allerminst vanzelfsprekend, maar het gebeurde.

449
00:29:20.023 --> 00:29:23.016
Ja. Wat mooi! Ja. Wat mooi.

450
00:29:23.021 --> 00:29:27.005
Ik kan me voorstellen dat jullie vragen hebben.

451
00:29:29.000 --> 00:29:31.013
Allereerst vind ik het een prachtig verhaal.

452
00:29:31.018 --> 00:29:33.020
Ik vraag me alleen af, Andra:

453
00:29:34.000 --> 00:29:37.002
Hoe heb jij die knop omgedraaid tijdens de zwangerschap?

454
00:29:37.007 --> 00:29:39.007
Want je voelt een kindje in je groeien.

455
00:29:39.012 --> 00:29:42.013
Dat het straks niet jouw kindje is, maar dat van je zus.

456
00:29:42.018 --> 00:29:46.015
Ik had dit al heel lang in gedachten. Al tien jaar, denk ik.

457
00:29:46.020 --> 00:29:49.005
Voordat ik het tot uitvoering ging brengen.

458
00:29:49.010 --> 00:29:53.017
Dus ik was alleen maar blij dat het gelukt was, eigenlijk.

459
00:29:53.022 --> 00:29:57.002
Eigenlijk vergat ik tijdens de zwangerschap...

460
00:29:57.007 --> 00:29:59.002
het was zo van Marianne.

461
00:29:59.007 --> 00:30:05.016
Dat ik zei: Zij lijkt al op jou. Voor mij was het heel natuurlijk.

462
00:30:05.021 --> 00:30:09.009
Ik was alleen maar blij dat ik het kon doen. Dank je wel.

463
00:30:09.014 --> 00:30:14.002
Was het voor jou wezenlijk anders om Tijn te dragen...

464
00:30:14.007 --> 00:30:18.011
in vergelijking met de zwangerschap van je eigen kinderen?

465
00:30:18.016 --> 00:30:21.020
Ik heb altijd in gedachten gehad dat-ie voor Marianne was.

466
00:30:22.000 --> 00:30:26.011
Maar dat is theorie. Ik was heel blij om zwanger te zijn.

467
00:30:26.016 --> 00:30:30.019
Ik was ook zo blij dat ik iets kon doen voor Marianne...

468
00:30:30.024 --> 00:30:34.005
omdat ze zo ziek was geweest en dat ik alleen maar heb toegekeken.

469
00:30:34.010 --> 00:30:38.014
Dat ik blij was zwanger te zijn en wist dat ze moeder zou worden.

470
00:30:38.019 --> 00:30:45.001
Gevoelsmatig... ik wist dat we allemaal heel blij zouden worden.

471
00:30:45.006 --> 00:30:51.002
Het gevoel iets terug te kunnen doen overheerste het gevoel van: dit is niet echt mijn kind. Ja.

472
00:30:51.007 --> 00:30:56.016
Maar ook weer wel. Ja, maar Tijn krijgt dubbele liefde.

473
00:30:56.021 --> 00:30:59.023
Want hij krijgt liefde van mij en van zijn moeder.

474
00:31:00.003 --> 00:31:02.017
Mazzelkont. Ja. GELACH

475
00:31:02.022 --> 00:31:05.013
Was het misschien niet makkelijker geweest...

476
00:31:05.018 --> 00:31:08.013
om een andere draagmoeder te gebruiken dan je zus?

477
00:31:08.018 --> 00:31:13.000
Eh... nee. Ik denk als het een andere draagmoeder was geweest...

478
00:31:13.005 --> 00:31:14.021
dat ik het ook niet had gedaan.

479
00:31:15.001 --> 00:31:17.022
Want nou is Tijn genetisch gezien ook een beetje van mij.

480
00:31:18.002 --> 00:31:22.004
Klopt. Eh... en An wilde het heel graag.

481
00:31:22.009 --> 00:31:28.016
Dit was de beste optie. Een andere draagmoeder was het niet geworden.

482
00:31:28.021 --> 00:31:32.002
Dan waren we ook heel gelukkig geweest als oom en tante...

483
00:31:32.007 --> 00:31:38.000
voor al onze neefjes en nichtjes. Maar dit was de beste oplossing.

484
00:31:38.005 --> 00:31:42.013
Is het niet moeilijk om de opvoeding te zien van de andere kant?

485
00:31:42.018 --> 00:31:47.010
Helemaal niet, want ik wist dat Marianne een lieve moeder zou zijn.

486
00:31:47.015 --> 00:31:50.001
Nou, petje af hoor allebei. GELACH

487
00:31:50.006 --> 00:31:54.013
Wat ik mij afvraag... Kijk je nu anders naar je zwager?

488
00:31:54.018 --> 00:32:00.000
Ehm... GELACH Tuurlijk heb ik een speciale band, maar wij konden al...

489
00:32:00.005 --> 00:32:04.000
heel goed met elkaar opschieten. Dat lijkt mij een voorwaarde.

490
00:32:04.005 --> 00:32:09.002
Hij is heel goed voor mij geweest in die periode en nog steeds.

491
00:32:09.007 --> 00:32:13.014
Dus dat is hetzelfde zoals het was, alleen misschien ietsje hechter nog.

492
00:32:13.019 --> 00:32:17.020
Mag ik jullie ontzettend bedanken voor jullie prachtige verhaal.

493
00:32:18.000 --> 00:32:20.008
Graag gedaan. Marianne en Andra, dank je wel.

494
00:32:20.013 --> 00:32:24.010
APPLAUS

495
00:32:24.015 --> 00:32:26.012
Gaan jullie met mij mee? Ja.

496
00:32:32.006 --> 00:32:36.019
En? Het viel wel mee, toch wel. We waren zo zenuwachtig.

497
00:32:36.024 --> 00:32:40.012
Het is toch wel meegevallen. Als je er eenmaal staat, is het heel leuk.

498
00:32:40.017 --> 00:32:43.022
Zijn jouw kinderen neefjes van Tijn of zijn het halfbroertjes?

499
00:32:44.002 --> 00:32:47.008
Halfneefjes, halfbroertjes? Ja. Zelf bedacht, he.

500
00:32:47.013 --> 00:32:51.011
GELACH Dat heeft de oudste zelf bedacht. Die zat op de bank...

501
00:32:51.016 --> 00:32:56.016
en zei in een keer: Mama, Tijn is ons halfneefje, halfbroertje.

502
00:32:56.021 --> 00:32:59.006
Ik zei: Klopt. Helemaal goed bedacht. Zo is 't.

503
00:32:59.011 --> 00:33:01.004
Dank jullie wel. Graag gedaan.

504
00:33:01.009 --> 00:33:04.010
Wilt u meer informatie of reacties zien?

505
00:33:04.015 --> 00:33:07.023
Ga dan naar rechtuithethart.kro.nl.

506
00:33:08.003 --> 00:33:11.011
En ik ben trots dat we onze ziekte positief gebruiken.

507
00:33:11.016 --> 00:33:14.017
We zijn niet zielig. We kunnen alleen niet meer drinken.

